Συμβουλές για τον 1ο σου Μαραθώνιο

Η μεγάλη μέρα του 31ου Κλασικού Μαραθωνίου Αθηνών πλησιάζει επικίνδυνα. Βρισκόμαστε πλέον στην τελική ευθεία και διανύουμε την τελευταία εβδομάδα κορύφωσης της προπόνησης.
31st Athens Classic Marathon
Εάν πρόκειται να τρέξεις τον πρώτο σου Μαραθώνιο σίγουρα έχεις άγχος και κατακλύζεσαι από πληροφορίες και συμβουλές από παντού, έχοντας μάλλον μπερδευτεί.
Θα προσπαθήσω να σε ξεμπερδέψω με τα πράγματα που βοήθησαν εμένα και με συμβουλές που έχω δεχτεί η ίδια και διαπίστωσα ότι ήταν σωστές:

  • Ο κλασικός Μαραθώνιος Αθηνών είναι μια τεράστια γιορτή!

Στις προπονήσεις σου έχεις βιώσει πόνο, μοναξιά, απογοήτευση, χαρά, κούραση. Είναι αδύνατο να φανταστείς το τεράστιο πανηγύρι που θα δεις στις 10 Νοεμβρίου. Η διάθεσή σου θα είναι τελείως διαφορετική από τις προπονήσεις και ο χρόνος θα κυλήσει εντελώς διαφορετικά. Και αυτό μας φέρνει…

  • Τα πρώτα χιλιόμετρα του αγώνα θα περάσουν τόσο γρήγορα! Athens-Classic-Marathon_logo

Τουλάχιστον μέχρι την μέση του αγώνα –αν όλα έχουν πάει καλά, θα φτάσεις χωρίς να το καταλάβεις. Δεν θα μπορείς να διανοηθείς ότι στα 20χλμ στα Long Runs σου είχες ήδη βαρεθεί/πονέσει/κουραστεί. Τα χιλιόμετρα θα μοιάζουν να περνάνε πολύ γρήγορα.

  • Έχε πίστη στην προπόνησή σου.

Εφόσον έχεις ακολουθήσει ένα δομημένο προπονητικό πρόγραμμα νιώσε σίγουρος για τον εαυτό σου. Χωρίς υπεροψία. Πρέπει να είσαι αισιόδοξος, αλλά ισορροπημένος.
Να ξέρεις ότι μπορεί να πάνε 100 πράγματα στραβά, εάν όμως έχεις προπονηθεί σωστά έχεις καλές πιθανότητες να τα καταφέρεις. Έχε πίστη στις θυσίες που έκανες τόσους μήνες. Θα σε βοηθήσει ψυχολογικά πολύ. Και στον αντίποδα:

  • Ξεκαβάλα το καλάμι ΤΩΡΑ.

Αν την έχεις ψωνίσει προλαβαίνεις ακόμα και τώρα, στην τελική ευθεία, να σωθείς. Μπορεί οι προπονήσεις σου να πηγαίνουν τέλεια, να νιώθεις θεός –ήλιος καλοκαιρινός, να βλέπεις τους άλλους να αγκομαχούν στα Long Runs, στις διαλειμματικές, ενώ εσύ είσαι άνετος. Μπορεί να μην έχεις πόνους, τραυματισμούς, κόπωση, να μοιάζει η προπόνηση παιχνίδι. Μην γελαστείς όμως. Δείξε σεβασμό στην διαδρομή. Facts: Τα χιλιόμετρα είναι πολλά. Η διαδρομή είναι απαιτητική. Μπορεί να πάνε άπειρα πράγματα στραβά. Μην το ξεχνάς. Πρέπει να είσαι αισιόδοξος, αλλά ισορροπημένος.

  • Το στομάχι σου θα γίνει σκ@τ@!

Ενδέχεται να το έχεις βιώσει σε κάποια μεγάλη προπόνηση. Μπορεί και όχι. Είναι GU_gel_chocoσίγουρο όμως ότι στον αγώνα το στομάχι σου θα είναι χάλια. Ντάπα-ντούπα τόσες ώρες, νερά, ισοτονικά, τζελάκια, όλα θα κάνουν γκλου-γκλου και θα θέλεις να ξεράσεις. Να είσαι προετοιμασμένος ότι θα το νιώσεις, μην εκπλαγείς.

  • Άσε τον χρόνο σε δεύτερη μοίρα.

Σίγουρα έχεις στο μυαλό σου έναν χρόνο-στόχο για τον πρώτο σου Μαραθώνιο. Είναι καλό να έχεις έναν στόχο. Μην τον αφήσεις όμως να σου στερήσει την χαρά της γιορτής. Μην αναλωθείς σε ατελείωτες πράξεις και υπολογισμούς καθώς τρέχεις. Απόλαυσε τον αγώνα, νιώσε τα απίστευτα έντονα συναισθήματα και πέρνα καλά. Μπορεί να καταφέρεις τον χρόνο που ήθελες, μπορεί να πας καλύτερα, μπορεί και χειρότερα. Όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα. Το βασικό είναι να ευχαριστηθείς τον Μαραθώνιο.

  • Μην κάνεις πειράματα την ημέρα του αγώνα.

Κοινότυπο, το έχεις ακούσει χίλιες φορές και θα το ακούσεις άλλες χίλιες. Μην δοκιμάσεις τίποτα νέο την ημέρα του αγώνα. Το πρωινό που θα φας, τα ρούχα που θα φορέσεις, τα παπούτσια-μέχρι και οι κάλτσες, ο ανεφοδιασμός σου, ΤΑ ΠΑΝΤΑ θα είναι δοκιμασμένα σε προπονήσεις σου. Μην ρισκάρεις δοκιμάζοντας κάτι άλλο.

  • Μην ξεκινήσεις γρήγορα.

Η απόσταση είναι μεγάλη, μην κάνεις το λάθος να πας γρήγορα τα πρώτα χιλιόμετρα. Αργότερα θα φτύσεις αίμα εγγυημένα.

  • Χαμογέλα!

31ος Κλασσικός ΜαραθώνιοςΤο κλίμα είναι γιορτινό έτσι κι αλλιώς. Πέρνα καλά και χαμογέλα-γιατί μην ξεχνάς: η διαδρομή έχει άπειρους φωτογράφους και θα βρεις πολλές φωτογραφίες σου τις επόμενες μέρες! Επιβάλλεται να είσαι κούκλος και να θυμάσαι για πάντα το πόσο ωραία πέρασες!

  • 10 ημέρες πριν τον Μαραθώνιο θα είσαι ερείπιο!

Κατά τη διάρκεια του λεγόμενου tapering, του φορμαρίσματός σου δηλαδή για τον αγώνα, θα νιώθεις χάλια! Δεν θα μπορείς ούτε βρεγμένη εφημερίδα να σκίσεις! Πιθανότατα να τσιμπήσεις και κάποιο κρύωμα. Θα σέρνεις το κουφάρι σου και θα φρικάρεις στην σκέψη και μόνο ότι θα πρέπει σε λίγες μέρες να τρέξεις Μαραθώνιο. Μην αγχωθείς, είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθεις έτσι. Όσο πλησιάζει η μεγάλη μέρα θα νιώθεις όλο και καλύτερα, γεμάτος ενέργεια και θα ανυπομονείς να τρέξεις τον αγώνα!

  • Υδατανθράκωση.

Τις τελευταίες μέρες πριν τον αγώνα, θα πήξεις στο μακαρόνι. Πρόσεξε όμως: αυξάνεις την αναλογία υδατανθράκων στην διατροφή σου και όχι την ποσότητα! Όταν θα έχει μειωθεί πολύ ο όγκος χιλιομέτρων της προπόνησης, θα είναι πιο εύκολο να πάρεις βάρος. Και πίστεψέ με, δεν θέλεις να στηθείς στην εκκίνηση πιο βαρύς!

 
Καλό υπόλοιπο προετοιμασίας λοιπόν και ραντεβού στο Καλλιμάρμαρο!



Posted in Γυμναστική | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Το Savoir Vivre του δρομέα

1. Εκκίνηση σε αγώνα

εκκίνηση αγώνα δρόμουΕάν δεν είσαι γρήγορος, μην στήνεσαι μπροστά μπροστά στην εκκίνηση ενός αγώνα.

Σε κάθε αγώνα έρχομαι αντιμέτωπη με το ίδιο σκηνικό: Ένα τεράστιο μπουλούκι στριμώχνεται μπροστά στην γραμμή εκκίνησης, ενώ δεν έχουν σκοπό να τρέξουν γρήγορα. Ακόμα και άτομα που συναντάω να περπατούν από τα πρώτα κιόλας χιλιόμετρα του αγώνα, έχουν ξεκινήσει πολύ μπροστά. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μπουκώνει ο αγώνας στα πρώτα μέτρα, κόσμος που είναι πιο γρήγορος να έχει στριμωχτεί πίσω και να πρέπει για τα πρώτα χιλιόμετρα να περπατήσει, να κάνει ελιγμούς, να ανέβει πεζοδρόμιο κτλ.

Είναι αγένεια να στήνεσαι μπροστά στην εκκίνηση του αγώνα αν τρέχεις με αργό ρυθμό. Μην το κάνεις.

2. Μύξες, χλέπες και άλλες σιχαμένες ιστορίες

Όταν νιώθεις την ανάγκη να φτύσεις ή να αδειάσεις το περιεχόμενο της μύτης σου στο πλάι, έλεγξε τον δρόμο πίσω σου και δίπλα σου. Ο συν-δρομέας που ετοιμάζεται να σε προσπεράσει δεν φταίει σε τίποτα!

3. Αερίσου

Δεν θα σκάσεις βέβαια, εάν νιώσεις την ανάγκη να αεριστείς. Κοίτα πρώτα διακριτικά πίσω σου μήπως βρίσκεται κάποιος άλλος κοντά σου και μετά όλο χάρη γίνε αεριωθούμενο!

4. Σκουπίδια

Μην πετάς το άδειο μπουκάλι σου ή την άδεια συσκευασία από το τζελάκι σου κάτω. Όχι μόνο στις προπονήσεις, αλλά και στους αγώνες. Κανείς δεν πρόκειται να τα μαζέψει όλα. Κάνε 1 λεπτό υπομονή και θα βρεις κάποιον κάδο.

5. Χαιρετισμός

Όταν συναντάς άλλον δρομέα στην μοναχική σου προπόνηση πες μια καλημέρα, είναι ευγενικό και όμορφο. Επίσης ΑΝΤΑΠΕΔΩΣΕ τον χαιρετισμό άλλου δρομέα, μην είσαι αγενής.

τρέξιμο στο γήπεδο6. Στο γήπεδο

Όταν τρέχεις χαλαρά, ή κάνεις κάποια αργή προπόνηση, επέλεξε κάποια από τις εξωτερικές διαδρομές του γηπέδου. Οι εσωτερικές χρησιμοποιούνται από όσους κάνουν γρήγορα κομμάτια.

7. Ξέχνα τον πληθυντικό

Όταν χαιρετάς κάποιον δρομέα στο δρόμο, όσο μεγάλος ηλικιακά και αν σου φαίνεται, απέφυγε να μιλήσεις στον πληθυντικό. Κανείς δεν θέλει να νιώθει ηλικιωμένος, πόσο μάλλον όταν τρέχει. Θα του τσακίσεις το ηθικό!

8. Προσοχή στο δρόμο

Παρόλο που όταν τρέχεις νιώθεις πως είσαι το κέντρο του κόσμου, η αλήθεια είναι πως οι οδηγοί δεν σε βλέπουν τόσο εύκολα και σίγουρα δεν τους είναι ευχάριστο να υπάρχει ένας πεζός στην άσφαλτο. Να σταματάς στα φανάρια (εντάξει δεν θα χάσεις το παγκόσμιο ρεκόρ), να ελέγχεις στα STOP και να είσαι προσεκτικός. Πάντα να τρέχεις σε αντίθετη φορά από τα αυτοκίνητα, και όταν είσαι σε δρόμο με κίνηση να μην φοράς ποτέ ακουστικά. Να θυμάσαι ότι οι υπόλοιποι χρήστες του δρόμου δεν θεωρούν ότι κάνεις κάτι σημαντικό και ότι έχεις προτεραιότητα παντού, όπως ίσως έχεις εσύ στο μυαλό σου!

9. Μην φωνάζεις σαν τραμπούκος

Εάν πεζοί ή πιο αργοί δρομείς σου έχουν κλείσει το δρόμο να είσαι ευγενικός. Δεν χρειάζεται να γκαρίζεις «ΑΚΡΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ ΡΕΕΕΕ» με ένα απλό «Συγνώμη, να περάσω» ή «Συγνώμη, κάνετε λίγο άκρη;» θα μπορέσεις να περάσεις χωρίς να γίνεις κάφρος. Και ΠΑΝΤΑ όταν ανοίγουν δρόμο για να περάσεις να λες ευχαριστώ.

10. Στους εθελοντές των αγώνων

Να είσαι πάντα ευγενικός. Βρίσκονται εκεί και εργάζονται εθελοντικά για να κάνεις εσύ το κέφι σου. Ένα απλό «Ευχαριστώ» όταν σου δίνουν το μπουκαλάκι με το νερό αρκεί για να τους κάνει να χαμογελάσουν.

Posted in Γυμναστική | Tagged , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ο δρομέας στο super market

Φτάνοντας στο ταμείο του σούπερ μάρκετ κοιτάς το καλάθι σου και αισθάνεσαι ντροπή.

Θεέ μου, τι θα σκεφτεί η ταμίας; Ο από πίσω μου; Θα με περάσουν για ψυχάκι!

Όχι ότι δεν είσαι. Εδώ ξυπνάς 6:00 –νύχτα μαύρη ακόμα έξω- για να πας να χτυπηθείς σαν χταπόδι στην άσφαλτο για 3 ώρες. Άλλο αυτό. Καθώς αφήνεις ένα ένα τα αντικείμενα στον πάγκο του σούπερ μάρκετ, η φρίκη ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια σου: Πάω καλά;

1. Μπανάνες.
Παντού, πολλές και συνέχεια. Το φρούτο που δεν λείπει ποτέ από το σπίτι του δρομέα.

2. Μακαρόνια.
Σε όλες τις μορφές: Ολικής άλεσης, σπαγγέτι, πέννες, φιογκάκια, κοφτό… ο κατάλογος μακρύς. Αλίμονο στον δρομέα που θα ξεμείνει από μακαρόνια την παραμονή ενός Long Run.

3. Ρύζι.
Το ντουλάπι στο σπίτι επιβάλλεται να έχει ρύζι γιατί το πολύ το μακαρόνι το βαριέται κι ο δρομέας!

4. Παστέλι.
Εύκολο και απολαυστικό μεταπροπονητικό σνακ. Κουβαλιέται παντού και πάντα!

5. Ισοτονικό.
Τα μπουκαλάκια της ντροπής. Δεν φέρνει συχνά το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς την μάρκα που θέλω και όταν τα βρίσκω στοκάρω ανελέητα. Πολλά μπουκαλάκια με αφύσικα χρώματα, στοιβαγμένα στο καλάθι και νιώθω το βλέμμα του από πίσω μου να τα περιεργάζεται. Τι ντροπή!

6. Χαρτί υγείας.
Ο νοών νοείτω! (Σε συνδυασμό με τα ισοτονικά έχουμε εκρηκτικό συνδυασμό! Περιμένω πότε η ταμίας θα μου πει: «Αφού δεν τα σηκώνεις, τι τα πίνεις;»)

7. Νιφάδες βρώμης.
Για το πρωινό του πρωταθλητή, μετά την προπόνηση.

8. Ταχίνι.
Για τις βραδινές λιγούρες και όχι μόνο!

Και φυσικά 1-2 φυσιολογικά αντικείμενα για το ξεκάρφωμα πχ. Γάλα, χαρτοπετσέτες, καφές.

Γιατί εκτός από το τρέξιμο, εμείς ξέρουμε να περνάμε καλά και στο σούπερ μάρκετ!

Posted in Γυμναστική, Διατροφή | Tagged , , , , , , , , , , , | 1 σχόλιο

Τα συμπράγκαλα του δρομέα

Καθώς βγήκα από το σπίτι-νύχτα ακόμα- για να πάω προς το αυτοκίνητο, για το εβδομαδιαίο Long Run κοιτάχτηκα με δέος: Πώς είσαι έτσι;

Τι κουβαλάει λοιπόν ο δρομέας που πάει για Long Run;

Έχουμε και λέμε:

1. Καφές στο χέρι σε πλαστικό ποτηράκι, κατά προτίμηση τα λευκά κακομοίρικα που βρίσκουμε στα σούπερ μάρκετ:
Απαραίτητη συνοδεία μέχρι να φτάσουμε στο σημείο που θα ξεκινήσουμε το Long Run μας.

2. Αλλαξιά ρούχα για όταν θα τελειώσουμε το Long Run και θα στάζουμε ιδρώτα, θα βρωμοκοπάμε και γενικά θα είμαστε μια ομορφιά.

3. Πολλά μπουκαλάκια με νερό, φτιαγμένα με τέτοιον τρόπο ώστε σε κάθε ώρα της προπόνησης να βρίσκουμε πάντα ένα στην κατάλληλη θερμοκρασία.
Αυτό πετυχαίνεται ως εξής: 1 μπουκαλάκι από το ψυγείο το οποίο είναι το πρώτο που θα καταναλωθεί. Τα υπόλοιπα έχουν πάγο, από λίγο έως πολύ, πράγμα που σημαίνει ότι τελευταίο θα καταναλωθεί αυτό με τον περισσότερο πάγο, που στο τέλος της προπόνησής μας θα παραμένει κρύο και απολαυστικό!

ισοτονικό4. Ισοτονικό.
Ένα μου είναι αρκετό συνήθως, αλλά ως κλασική Ελληνίδα παίρνω και δεύτερο σε περίπτωση που χρειαστεί!

5. Τζελάκια.
Δώσε χημεία στον λαό! Στις προπονήσεις τα αποφεύγω, στο 3ωρο όμως Long Run μου, πήρα ένα για να τσεκάρω ότι μου κάθεται καλά στο στομάχι. Εννοείται πως ως κλασική Ελληνίδα (ξανά), είχα μαζί μου 2-3.

6. Μπανάνα.
Για μετά το τέλος της προπόνησης όπου θα θέλουμε να φάμε τη μπανάνα, τα φλούδια και τη σακούλα ολόκληρη! Όπως ίσως μαντέψατε κουβαλάω δύο! Την μία την προσφέρω σε κάποιον άλλον πάντα!

7. Χαρτομάντηλα ή χαρτί υγείας.
ΠΑΝΤΑ. ΠΑΝΤΑ.

8. Κινητό τηλέφωνο.
Μην βρεθούμε σε κανα χαντάκι χωρίς να μπορούμε να ειδοποιήσουμε κάποιον! Επίσης χρησιμοποιείται και ως προπονητικό εργαλείο με το οποίο καταγράφουμε τα δεδομένα της προπόνησής μας.

9. MP3.
Γιατί 3 ώρες δεν περνάνε στα μουγκά.

10. Χρονόμετρο.
Για να βλέπουμε το πόσο βασανιστικά αργά περνάει ο χρόνος και πόσες ατελείωτες ώρες χρειάζεται ακόμα να τρέχουμε.

11. Καπέλο.
Για να ρουφάει τον ιδρώτα από το κεφάλι μας και να μην μπαίνει στα μάτια μας. Επίσης να μας προστατεύει από τον ήλιο (όταν βγει) ή από βροχή.

12. Γυαλιά ηλίου.
Για να μην φαίνεται στο βλέμμα μας η απελπισία, ο πόνος και ο βασανισμός και να το παίζουμε άνετοι.

13. Σακουλίτσα τροφίμων.
Για να βάλουμε μέσα τα ηλεκτρονικά μας, ώστε να μείνουν στεγνά από ιδρώτα στην τσέπη μας-η οποία θα σουρώσει.

Καλό Long Run να έχουμε!

Posted in Γυμναστική | Tagged , , , , , , , , , , , | 1 σχόλιο

Η μπουγάδα του δρομέα

η μπουγάδα του δρομέαΉρθε η στιγμή να σπάσω την σιωπή μου. Πρέπει να μάθει όλος ο κόσμος πλέον ότι τα άπλυτα του δρομέα είναι από τα πιο σιχαμένα και βρωμερά πράγματα που υπάρχουν!

1. Κάλτσες

Κάλτσες με χώματα είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο που αντιμετωπίζω. Το ανεξήγητο της υπόθεσης είναι ότι μπορεί μετά το τρέξιμο να αντικρύσω χωματένιες κάλτσες, ακόμα και αν δεν έχω τρέξει σε χώμα!!! Δεν έχω βρει εξήγηση γι’ αυτό!

Ένα επίπεδο πιο πάνω είναι οι κάλτσες με αίματα. Αποτελούν αποδεικτικό στοιχείο ότι μία ή και περισσότερες φουσκάλες γεννήθηκαν, έσπασαν και μάτωσαν σε ένα μόνο τρέξιμο! Τι θλιβερός κύκλος ζωής!

Κατά συνέπεια οδηγούμαστε σε…

2. Παπούτσια

Ματωμένα παπούτσια, λόγω του κύκλου της ζωής μιας μοναχικής φουσκάλας ή μιας παρέας από αυτές.

Το ευτύχημα (αν μπορούμε να το θέσουμε έτσι), είναι πως το αίμα είναι αραιωμένο από τόνους ιδρώτα και έτσι φεύγει εύκολα. (μπλιαχ!)

Το εξωτερικό των παπουτσιών δεν το σχολιάζω καν!

3. Μπλούζες

Σιχαμένες, βρωμερές τεχνικές μπλούζες, που στην οσμή τους θα λιποθυμούσαν ακόμα και άπλυτοι φαντάροι! Είναι απορίας άξιο, πώς ένα τόσο ελαφρύ μπλουζάκι μπορεί να αποπνέει τέτοια μπόχα μετά από λίγη μόλις ώρα τρεξίματος!

4. Καπέλο

Πίστευες πως ένα καπέλο δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν να μυρίζει σαν ιδρωμένη, άπλυτη (από 2μήνου) μασχάλη. Έκανες λάθος! Πλύνε βάλε το έχω και ακόμα απορώ. Το πότε θα λιώσει από τα πολλά πλυσίματα στο πλυντήριο δεν το γνωρίζω. Θα έχει πέσει ένδοξα όμως!

5. Armband

Βάζεις ωραία και καλά το κινητό ή το mp3 σου στην θηκούλα του και το δένεις στο χέρι καθώς τρέχεις. Πόση βρώμα να μαζέψει;

Γυρνάς ανυποψίαστος σπίτι, και το βουτάς για ένα γρήγορο πλυσιματάκι στο χέρι. Όλο το νερό γίνεται κατάμαυρο και μένεις να απορείς!

 

Βάζοντας όλα τα άπλυτα μαζί στο πλυντήριο σε πιάνει η μπόχα και μένεις να αναρωτιέσαι: Πώς έχω ακόμα άντρα/γυναίκα, παιδιά; Πώς μυρίζω αλήθεια γυρίζοντας στο σπίτι μετά την προπόνηση; Πώς δεν μου έχουν αλλάξει ακόμα κλειδαριά;;;

Posted in Γυμναστική | Tagged , , , , , , , , | 1 σχόλιο

Ad astra per aspera | 8 ος Διεθνής Μαραθώνιος Μέγας Αλέξανδρος, 2013

Γραμμένο από τον φίλο Κωνσταντίνο Μπαλατσούκα.

(το 2011 πραγματοποιώντας μια αλαζονική σκέψη, δήλωσα συμμετοχή στον Μαραθώνιο της Θεσσαλονίκης. Ένα Σάββατο  πρωί ξεκινάμε με τον ΔημήτρηΚαλ για 30ρι, από το Τροκαντερό. Σταμάτησα στο 22, αποφάσισα να μην τρέξω, κράτησα το  ωραίο μπλουζάκι και απώθησα, έβγαλα εντελώς από το μυαλό μου το γεγονός)

Δεν ξέρω πότε αποκρυσταλλώθηκε στο μυαλό μου η ιδέα να τρέξω και την Μεσσήνη και
την Θεσσαλονίκη, 2 Μαραθώνιοι μέσα σε 4 εβδομάδες. Αυτή την φορά όμως, one step at a time. Μετά τη Μεσσήνη, μια εβδομάδα αποχή, δύο 6ρια την επόμενη εβδομάδα, ο Ημί στα  Τρίκαλα, αποφασίζω να δηλώσω συμμετοχή στον Μέγα Αλέξανδρο. Όλοι προσπάθησαν να με αποτρέψουν.
Όλοι; Όχι! Σαν το γαλατικό χωριό, υπήρξε ένας. Όταν πήγα στο Άλσος για να εγγραφώ με τους ΣΑΦΑΝΣ ήταν η πρώτη φορά που δεν ήμουν τόσο σίγουρος. Χτύπησε το τηλέφωνο.

-Έλα, καλησπέρα, τι κάνεις;
-Καλά είμαι, πάω να γραφτώ για τον Μεγαλέκο.
-Πολύ καλά θα κάνεις!
Ήταν ο ΣωτήρηςΚ και εκείνη τη στιγμή διαλύθηκαν όλες μου οι αμφιβολίες.
Αποχή και τρία 6ρια την τελευταία εβδομάδα πριν τον αγώνα.

Ήταν ένας μοναδικός δρομικά μήνας. Αποθεραπεία και συγχρόνως προετοιμασία, μέσα στο μυαλό μου μια μεγάλη μα όμορφη ανακατωσούρα, τι κάνω τώρα, αποκατάσταση ή
τελευταία προετοιμασία, το πριν και το μετά μαζί, να μην ξεχωρίζει κανένα και να
δημιουργεί πρωτόγνωρες, υπέροχες σκέψεις. Τα λίγα τρεξίματα αυτής της περιόδου με
έκαναν να ξανασκεφτώ γιατί τρέχω και να ξαναδώσω, πάλι, για πολλοστή φορά, την ίδια απάντηση: Για την προσωπική μου ευχαρίστηση.

Πτήση για Θεσσαλονίκη, λοιπόν. Αίσθηση παρόμοια μα λιγότερο έντονη με την Μεσσήνη, σαν να πάω επαρχία να τρέξω μια μεγάλη απόσταση, όχι Μαραθώνιο, σαν να πετάω για Γιάννενα. Αλλά με μια ηρεμία στην καρδιά. Φίλοι και γνωστοί στο αεροπλάνο, ήλιος λαμπερός να με ανησυχεί, ξενοδοχείο. Λίγη χαλάρωση και στον Λευκό Πύργο για την έκθεση και τα νούμερα.
Δεν είχα άγχος, δεν είχα καν έννοια, όπως στους άλλους μεγάλους αγώνες. Βρήκα τα παιδιά από την Θεσσαλονίκη, βόλτα, μεσημεριανό φαγητό, ξανά στο ξενοδοχείο, απογευματινή υδατανθράκωση με τη χαρά της γνωριμίας ανθρώπων που ήξερα μόνο ως nicknames στο Runningnews forum και επιστροφή.

Θεσσαλονίκη, Σαββατόβραδο κι Απρίλης, τραγουδούσε ο Μητροπάνος, κάποτε. Ήμουν
ακριβώς εκεί, στη βεράντα του δωματίου, να αγναντεύω. Από το 2003 είναι μόλις η
δεύτερη φορά που ανεβαίνω Θεσσαλονίκη όχι για business, από τις περίπου 50 φορές που έχω ανέβει. Κάποτε ήταν μια εξωτική πόλη για μένα, μετά άρχισα να την ψάχνω, να γνωρίζω, να την ανακαλύπτω, να την αγαπώ. Μέχρι και τρέξιμο με ΜάνοΦ και ΝικολήΛ έχω κάνει, ένα χειμωνιάτικο απόγευμα.

Ήσυχος, ξεκουραστικός ύπνος με τα σχεδόν καθιερωμένα προμαραθωνιακά όνειρα.
Ξύπνημα 4:50 με χαρά μεγάλη. Νύχτα ακόμα, οι κλασικές ετοιμασίες για να συναντηθούμε 5:30 στο λόμπι. Βγαίνοντας από το ασανσέρ με ένα backpack, τρεις της ασφάλειας του ξενοδοχείου κατευθύνονται προς το μέρος μου. Η Βοστώνη ήταν μόλις πριν 5 μέρες. «Μαραθώνιο θα τρέξω, τα πράγματά μου είναι αυτά» τους λέω και τους καθησυχάζω.
Μαζευόμαστε και ξεκινάμε για τα πούλμαν. Λίγο πριν επιβιβαστούμε και νοιώθω απόλυτα γαλήνιος. Νομίζω ότι έκανα ήδη αυτό που ήθελα, έζησα ήδη μοναδικές στιγμές στην όποια προετοιμασία μου και τώρα μένει μόνο το κερασάκι στην τούρτα, να τρέξω τον αγώνα.
Θεωρία της Σχετικότητας, καθώς περνάμε από Λαδάδικα και βλέπουμε τον κόσμο να πίνει και να τρώει ενώ δεν έχει χαράξει: Για αυτούς είναι Σάββατο βράδυ, για εμάς Κυριακή πρωί! Κουβεντούλα μέσα στο πούλμαν, λίγα από τα αγαπημένα μου παξιμάδια, ξημερώνει και είμαστε ήδη στην διαδρομή, βλέπουμε τα χιλιόμετρα. Στο 25ο
σκέφτομαι άσχετα και ξαφνικά ότι εδώ θα λέω “άλλα 17 ακόμα” και ότι, νωρίτερα, στο 17ο, θα έχω πει “άλλα 25ακόμα”. Δρόμος εντελώς άγνωστος και φτάνουμε στην Πέλλα. Είναι απίστευτο πόσο άσχημη κατάντησαν οι νεοέλληνες την πρωτεύουσα της Αρχαίας Μακεδονίας.

Κατεβαίνουμε από το πούλμαν, κόσμος, γνωστοί και φίλοι, φωτογραφίες στο άγαλμα του
Μεγάλου Αλεξάνδρου, τελευταίες ετοιμασίες μέσα στην αίθουσα. Πάντα κουβαλάω πολλά πράγματα στις τσέπες μου, εδώ ήμουν ό,τι πιο κοντινό στο βαλιτσάκι του Sport Billy:
Τζελάκια, χαρτομάντηλα, υγρά μαντηλάκια, κινητό, 20ευρω, mp3 player, αντηλιακό και δυο παξιμάδια! Η ώρα της εκκίνησης πλησιάζει. Μαύρο βραχιολάκι και ribbon για τα θύματα της Βοστώνης. Ευχές σε όλους, από όλους, στιγμές πολύ ιδιαίτερες.
Στις μέρες μας είναι, ευτυχώς, απλά γκροτέσκο να ακούγονται στρατιωτικά εμβατήρια σε εκκίνηση Μαραθωνίου στις 21 Απριλίου, φαιδρή φάρσα. Γελάμε και ξεκινάμε, τζελάκι, με έναν κύκλο παραπάνω μέσα στην Πέλλα που ξεδιπλώνει την εκπληκτική ασχήμια της, ευτυχώς γρήγορα βγαίνουμε. Διάθεση στα ύψη, αισθάνομαι ok σωματικά, ελαφριά κατηφόρα, πρόσκοποι. Σε λίγο βγαίνουμε στον δρόμο και ο ήλιος ανατέλλει ζεσταίνοντας απότομα και ανησυχητικά. “Τι έχουμε να τραβήξουμε…” κοινή σκέψη σχεδόν όλων. Έχω ήδη αποφασίσει την τροφοδοσία μου ανά 8-9 χλμ με τζελάκια. Στο 3ο
χιλιόμετρο ήδη κάνω σύγκριση με το αντίστοιχο της Μεσσήνης και νοιώθω πολύ καλύτερα, από κάθε άποψη. Toτοπίο όμορφο, τρέχω μαζί με κάποιους Κοζανίτες, ο ΓιώργοςΣτ λίγο πιο μπροστά. Κάποιος έβγαζε φωτό και σχολιάζει ένας δρομέας: “Βγάζεις σαν πολυβόλο!” για να πάρει την απάντηση “Πού να δεις και πως θα τις σβήνω!”, γέλια.

Μπαίνουμε στη Χαλκηδόνα και κόσμος χειροκροτεί. Μπαίνω σε βενζινάδικο για κατούρημα και όχι για ανεφοδιασμό! Συνεχίζω και κάποιος θεατής αναρωτιέται ποιος …Μπαλατσούκας είμαι, βλέποντας το πίσω μέρος της φανέλας. Ήδη τα πρώτα high five με παιδάκια μου δίνουν δύναμη. Μπαίνουμε στον κεντρικό δρόμο και κάποιοι από τους μποτιλιαρισμένους οδηγούς μας …χειροκροτούν, ευχάριστη έκπληξη σε ελληνικό αγώνα. Πρώτη πινακίδα “Θεσσαλονίκη 37”, όπως και στη συνέχεια πάντα 2 χιλιόμετρα λιγότερο.

Δεν μου αρέσουν τα ποντιακά τραγούδια. Ούτε τα κρητικά, οι λύρες δεν με αγγίζουν. Στην ψυχή μου είναι τα κλαρίνα της Ηπείρου και της Θεσσαλίας και τα χάλκινα πνευστά της Δυτικής Μακεδονίας. Κι όμως! Σε έναν σταθμό ανεφοδιασμού άκουσα τα πιο όμορφα ποντιακά στη ζωή μου, πάνω στην προσπάθειά μου, μου άρεσε πάρα πολύ,
ενθουσιάστηκα. Χαρούμενοι, εξυπηρετικότατοι εθελοντές, σε κάθε σταθμό και άλλος
σύλλογος.Ένα τεράστιο ευχαριστώ στους εθελοντές. Η ενθάρρυνση και η στήριξή τους είναι πολύ σημαντικές. Σε κάθε αγώνα.

“Εθνική οδός”. Από τα τέλη του ’70, πολλές όμορφες παιδικές μνήμες είναι συνυφασμένες
με την Αθηνών Πατρών. Ειδικά οι διασταυρώσεις και κάποιοι εγκαταλελειμμένοι σταθμοί διοδίων στα Σελιανίτικα, μετά το Αίγιο. Τα χορτάρια δίπλα στον δρόμο, οι μπαριέρες, οι μπλε πινακίδες. Αυτά παρατηρούσα στη διαδρομή, από κοντά, έχοντας χρόνο, όχι μέσα από το αυτοκίνητο, εστιάζα στις λεπτομέρειες, τα κόκκινα αντανακλαστικά δεξιά, το ρείθρο της ασφάλτου, πράσινα χορταράκια και παπαρούνες, φύση ανοιξιάτικη. Βενζινάδικα με λωρίδα εισόδου και εξόδου, διασταυρώσεις με λίγο ή περισσότερο κόσμο, πάντα να ενθαρρύνουν.

Παλιές μνήμες με δρόμο νέο, δεν έχω ξαναπεράσει ποτέ, τον τρέχω. Αρχίζει η κούραση μα βγαίνουν στιγμές ευτυχίας.

Πόσο μ’ αρέσει το τρέξιμο σε δρόμο, κλειστό για τα αυτοκίνητα…

Αξιός ποταμός στο 13 και η παλιά, μικρότερη, χορταριασμένη γέφυρα δίπλα. Συντρέχουμε με τον ΓιώργοΣτ και λέμε ανέκδοτα. Ανηφόρα στο 17, μια φουσκάλα στο δεξί πέλμα με ανησυχεί λίγο, αλλάζω κάπως το πάτημα. Ζέστη. Ο ΆγγελοςΣ τηλεφωνεί, όλα καλά. Συνεχείς πινακίδες μπουρδελοξενοδοχείων.

Πουλμανάκι με εγκαταλείψαντες. Είναι το μοναδικό πράγμα που δεν μπορώ να διαχειριστώ σε Μαραθώνιο. Στρέφω το βλέμμα από την άλλη, στρουθοκαμηλίζω και συνεχίζω.
21.1 και προσπάθεια για reset, είμαι στα 0 και έχω έναν ημιμαραθώνιο μπροστά μου.
Αρχίζει μια μικρή κατηφορίτσα. Τραίνα, διασταυρώσεις, ανισόπεδοι κόμβοι.

Βαλκανεξπορτ, το πρώτο πασοκικό μεγάλο σκάνδαλο, το σοβιετικού ρεαλισμού τσιμεντένιο κτίριο παρατημένο, στέκει ακόμα για να μας θυμίζει άλλες κοντινές μα συγχρόνως τόσο μακρινές εποχές.

“Πάμε, με αυτόν τον ρυθμό θα τερματίσεις” ενθάρρυνση από εθελοντές. Ο ήλιος ανεβαίνει, η κούραση μεγαλώνει, η φουσκάλα υπενθυμίζει την παρουσία της. Συντρέχω για λίγο με κάποιον ντυμένο αρχαίο έλληνα, κράνος, δόρυ, πανοπλία, τον προσπερνώ. Γαλλικός ποταμός. Διασταύρωση με Εγνατία/περιφερειακό και προς στιγμήν νομίζω ότι πάμε αριστερά σε μια μεγάλη ανηφόρα και αγχώνομαι. Αλλά ήδη αρχίζει να φαίνεται ο αστικός ιστός.

30, γέφυρα με λίγη σκιά, συγκρίνω με Μεσσήνη, είμαι πολύ καλύτερα, συνεχίζω τρέχω, 12 χλμ λέω, το καθιερωμένο μου 12ρι στις Μαρίνες Φλοίσβου και Αλίμου έχω μπροστά μου, πάμε.
32, ΕΚΟ, διυλιστήρια. Πλέον αρχίζω να μιλάω μόνος μου για να δώσω δύναμη στον εαυτό μου, θυμάμαι το ΕΜΠ, την Motor Oil. Ήλιος καυτός και συντρέχτες στην ύστατη
προσπάθεια. Προσπαθώ να φάω ένα παξιμάδι, τρώω το μισό.
Ελευθέριο Κορδελιό. Δεν είμαι μικρασιάτης, απλά μεγάλωσα στην Ν Σμύρνη. Με ιστορίες και συγκινήσεις για έναν μικρασιατικό ελληνισμό που νοιώθω πολύ κοντινό, με ονόματα οδών που έχουν τη σημασία τους, με Ευαγγελική Σχολή, Εστία, Πανιώνιο. Κορδελιό, Μπουρνόβας, Μαινεμένη, φάνταζαν ονειρικά απομεινάρια μιας ιστορίας προγονικής. Συγκινησιακή φόρτιση και συνεχίζουμε.

35 και περπατάω. Δεν μπορώ. Δεν μπορώ και το φωνάζω στον εαυτό μου και συγχρόνως
δεν μπορώ να σταματήσω. Δεν σταματώ ποτέ. Το σώμα πάει μόνο του, απλά δεν τρέχω.
Ξαφνικά στο 35 μια γέφυρα πάνω από το γραμμές τραίνου και μου φαίνεται σαν ένας
τοίχος που πρέπει να σκαρφαλώσω. “ΩΩΩΩΩΩ” φωνάζω ανησυχώντας τους εθελοντές του εκεί σταθμού. Περπατάω και πιάνω κουβέντα με συντρέχτη, μόνο που στην κατηφόρα αυτός αρχίζει να τρέχει, εγώ περπατάω.

Οι στόχοι, έστω και σε επίπεδο “καλά θα ήταν να…”, του κάτω από 5 ώρες, του λίγο πάνω από 5, του 5:05, του personal best 5:11 καταρρέουν ο ένας μετά τον άλλον, σαν ντόμινο, μετά από πρόχειρους υπολογισμούς. (Για την ιστορία, έκανα 5:13)

Για πρώτη φορά μετά το Καστελλόριζο το 2006 και την Ολική Έκλειψη Ηλίου, υπήρξε στιγμή που άδειασε το μυαλό μου. Πονούσε το κορμί, πονούσε η ψυχή και έγραφα όλον τον κόσμο στ’ αρχίδια μου, έβριζα τον εαυτό μου, τους πάντες και τα πάντα, ήθελα να τα παρατήσω όλα, να σβήσω κάθε χιλιόμετρο και κάθε αγώνα που έτρεξα και να βρεθώ σε μια νιρβάνα ξεκούρασης. Ένας άνθρωπος ήταν στο μυαλό μου εκείνες τις στιγμές, γι αυτόν συνέχιζα: ΣωτήρηςΚ.
Στο 37 τηλεφώνημα από τον ΆγγελοΣ, “είμαι διαλυμένος αλλά συνεχίζω” του λέω. SMS από τον ΓιάννηΚ που εκτινάσσουν το ηθικό και τρέχω για 200 μέτρα, ξαναπερπατάω, αρχίζουν να έρχονται οι 10ρηδες, δεν μ’ αρέσει. Μοιράζομαι τον προβληματισμό με συντρέχτη, “την δουλειά τους αυτοί, την δουλειά μας εμείς” μου λέει. Ξανασυναντώ έναν από τους 5 Κοζανίτες, τα λέμε, άλλοι είναι μπροστά, άλλοι πίσω.

Εγωισμός στο έπακρο, εγώ τα καταφέρνω αυτά, κανέναν δεν έχω ανάγκη, εγώ προσπαθώ μόνος μου, εγώ, εγώ… Άσε τις μαλακίες, μου λέει ο εαυτός μου, αφού ξέρεις ότι θα ευχαριστείς τόσους ανθρώπους στον τερματισμό. Ναι, το ξέρω. Προσγειώνομαι.

Άγχος. Αν τραυματιστώ τώρα και πάνε στράφι όλα;

Στο 39 δεξιά μετά αριστερά, δρόμοι πλατιοί, κλειστοί, εκεί ντράπηκα τους εθελοντές που
περπατούσα και δεν έτρεχα, περνάω από ένα ακόμη ξενοδοχείο που έχω μείνει.

Βλέπω τον Λευκό Πύργο, είμαι στη Νίκης και αλλιώς είχα πλάσει στο μυαλό μου αυτήν την στιγμή. Καμία αλλαγή, κανένα συναίσθημα. Μήπως έχουν δίκιο κάποιοι που λένε ότι όταν ζοριστείς υπερβολικά πολύ σε έναν αγώνα δεν είναι ευχάριστος ο τερματισμός; Χμ… Θα τερματίσω περπατώντας και ο κόσμος αρχίζει να πυκνώνει, γαμώτο, δεν μ’ αρέσει αυτό.
Χωρίς να έχω καταλάβει αν τον έφτασα ή αν με έφτασε εκείνος, συντρέχτης περπατάει και αυτός δίπλα μου. “Άντε, να τρέξουμε για τον τερματισμό” με παροτρύνει, “πάμε”λέω.

Αυτό δεν μου έχει ξανασυμβεί, ούτε στον πρώτο μου Μαραθώνιο, Κλασική 2010, όταν
έστριψα στην Ηρώδου Αττικού. Δεν ξέρω την φυσιολογία του εγκεφάλου, τις ηλεκτροχημικές αντιδράσεις, πώς παράγονται οι ενδορφίνες και πού πάνε, πόσο χρόνο θέλουν να δράσουν. Ξέρω ότι δεν έγινε στον τέταρτο τρεξιματικό διασκελισμό, αλλά στον τρίτο. Μέσα σε μία στιγμή…
…όλα άλλαξαν.

Τρέχω σαν να μην υπάρχει αύριο. Χαρά απέραντη, μεγαλειώδης, μεθυστική, natural highκατακλυσμιαίο, ολοκληρωτικό. Δεν υπάρχει σώμα, δεν υπάρχουν πόνοι, ακόμα και η φουσκάλα δεν υπάρχει, απορώ μα δεν αισθάνομαι κανέναν πόνο. Τρέχω και γελάω, κάνω high five με τον κόσμο, αναγνωρίζω κάποιους γνωστούς, βλέπω το “42” στον δρόμο, το δείχνω και το φωνάζω.
Κάποιες φορές οι συμπτώσεις κλείνουν όμορφα κύκλους: Ακριβώς εκείνη την στιγμή μου
τηλεφώνησε ο ΔημήτρηςΚαλ! “Mόλις πέρασα το 42 και πάω να τερματίσω” του φωνάζω, αν θυμάμαι καλά, εκείνη την ονειρική στιγμή.

Τερματισμός, η “μοναχικότερη” στιγμή. Χωρίς δικούς μου ανθρώπους, μέσα σε πλήθος
κόσμου, σε πλήρη και απόλυτη αντίθεση με 4 εβδομάδες πριν. Νερά, ισοτονικά, μπανάνα, μυαλό χαρούμενο και χαμένο. Μου φωνάζει η ΚατερίναΠ, μου φώναζε και λίγο πριν τερματίσω και έτρεχε παράλληλα, έχοντας ήδη τερματίσει, αλλά δεν την άκουγα, λυτρωτικό κλάμα στην αγκαλιά της. Προσπάθησε πολύ να με πείσει να μην κάνω τους Μαραθωνίους τόσο κοντά μα συγχρόνως με στήριξε απίστευτα πολύ.

Τα κατάφερα! Τι κατάφερα; Να ζήσω πάλι στιγμές και εμπειρίες πανέμορφες, μοναδικές.
Να ολοκληρώσω ένα κύκλο, να κάνω αυτό που γουστάρω. Ε, να πάω λίγο και κόντρα σε
κάποιους! Πήρα πολλά ρίσκα έχοντας πλήρη επίγνωση του τι κάνω, ευτυχώς δεν μου
βγήκαν, οκ.

Κούραση, κάθομαι και ξαπλώνω στο χορτάρι, ζορισμένος. Βλέπω τον Φώτη, έτρεξε τον 10ρι,τα λέμε. Η κοπέλα του πήρε το bib και μου έφερε τα πράγματά μου, την ευχαριστώ πολύ.
Θυμάμαι τον ΣταμάτηΤ, τον ΚώσταΜπ, την ΛέναΜπ, την ΛουκίαΚ, την ΦέννυΧ, και άλλους που δεν μπορώ να θυμηθώ. Τηλέφωνα στους δικούς μου ανθρώπους, κάποια στιγμή σηκώνομαι. Τόσο η ΚατερίναΠ όσο και η ΆνναΒεσ, που την συναντώ, προτείνουν να φάω μαζί τους, τις ευχαριστώ, αν μπορούσα θα ήμουν και με τις δύο παρέες αλλά θέλω μόνο να ξαπλώσω.

Δεν βλέπω με ποιον τρόπο θα περπατήσω μέχρι το ξενοδοχείο. Η φουσκάλα πονάει ξανά,
κάνω ωτοστόπ, σε …πούλμαν, αλλά δεν πάνε εκεί. Τελικά περπατώ πιο άνετα απ’ όσο νόμιζα και φτάνω μια χαρά. Κόσμος πολύς στη reception, αγκαλιές, έντονη συγκίνηση,
στιγμές πολύ ξεχωριστές για όλους. Ανεβαίνω στο δωμάτιο, πέφτω στο κρεβάτι όπως είμαι.
Δεν πεινάω και δεν διψάω αλλά παραγγέλνω burger. Ανοίγω τηλεόραση, F1 λίγο πριν την εκκίνηση.

Ευτυχία!

Συνήλθα αρκετά γρήγορα, πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι περίμενα. Ντουζάκι κρύο, ετοιμασία σύντομη, ταξί για το αεροδρόμιο, άλλοι γνωστοί, συζητάμε, εντυπωσιάζομαι από τον εαυτό μου από το πόσο άνετα νοιώθω μυοσκελετικά, μέχρι να πλησιάσω την σκάλα που πρέπει να κατέβω και…
The horror… the horror…

Απλά δεν μπορώ να κατέβω τα σκαλοπάτια, πιάνομαι από το κάγκελο και γελάμε με τον
ΝίκοΠηλ, κατεβαίνουμε πολύ πολύ σιγά!
Όμορφο αεροπορικό ταξίδι επιστροφής για ένα δρομικό ταξίδι που τελείωσε με τον
καλύτερο τρόπο.

Ευχαριστώ όλους, δικούς μου ανθρώπους, φίλους, γνωστούς, ο κάθε ένας έχει βάλει το
λιθαράκι του, μικρό ή μεγάλο, και έχει κάνει το ταξίδι μου να αξίζει.

Μα ειδικά αυτόν τον Μαραθώνιο τον αφιερώνω σε έναν άνθρωπο που με έχει βοηθήσει
πάρα πολύ, με έχει εμπνεύσει, που πιστεύει σε μένα περισσότερο απ’ όσο πιστεύω εγώ
στον εαυτό μου:
ΣωτήρηΚ, σ’ ευχαριστώ!

Κωνσταντίνος Μπαλατσούκας

Posted in Γυμναστική | Tagged , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Κι άλλο καλοκαίρι πέρασε…

…ήλιο και φιλί με κέρασε

Μια μικρή φωλιά θα χτίσω

χελιδόνι γύρνα πίσω…

 

Πού έτρεξα αυτό το καλοκαίρι

Φέτος έτρεξα σε μέρη καινούρια, σε μέρη παλιά, σε νέες διαδρομές αλλά και σε γνώριμες.

1η στάση: Σίφνος

Η Σίφνος ήταν το πρώτο μέρος που επισκεφτήκαμε φέτος το καλοκαίρι και πετύχαμε την περίοδο των μελτεμιών του Αυγούστου. Δεν ήταν οι ιδανικές συνθήκες για τρέξιμο: Παρατεταμένη ανηφόρα και πολύ δυνατός κόντρα αέρας. Στην αρχή -μέχρι να ζεσταθώ- βασανίστηκα αρκετά, στη συνέχεια όμως το πήρα απόφαση και γελούσα με την κατάντια μου να προσπαθώ να προχωρήσω μπροστά στην ανηφόρα, ενώ ο αέρας με έσπρωχνε πίσω. Μεγάλη έκπληξη ο ενθουσιασμός όσων συνάντησα στη διαδρομή! Με μηχανάκια και αυτοκίνητα, όσοι περνούσαν από δίπλα μου, μου έδιναν κουράγιο και μου φώναζαν εκστασιασμένοι ΜΠΡΑΒΟΟΟΟ!!! Γέλασα αρκετά και τελικά πέρασα καλά. Α, και φυσικά πήρα τη ρεβανς στην κατηφόρα μετά!

2η στάση: Καλαμάτα

Γνώριμο μέρος, που έχω τρέξει αρκετές φορές λόγω καταγωγής του άντρα μου. Αυτή τη φορά όμως άλλαξα διαδρομή. Η κλασική παραλία της Καλαμάτας δεν μου έκατσε καλά την πρώτη μέρα. Λόγω του τσιμέντου έσφιξαν οι γάμπες μου και ταλαιπωρήθηκα, οπότε αποφάσισα να τρέξω άλλη διαδρομή και δεν το μετάνιωσα! Ωραία άσφαλτος, με μερικές μικρής διάρκειας ανηφοροκατηφόρες (για να μην βαριέμαι) και απίστευτη σκιά από τον Ταϋγετο που παρέμενε ακόμα και μετά τις 9 το πρωί! Ήταν απόλαυση!

3η στάση: Σπέτσες

Είναι το αγαπημένο μου προπονητικό μέρος πάντα, με κάποια μαζοχιστική ίσως έννοια. Έντονες κλίσεις μεγάλης διάρκειας. Λαχάνιασμα, γαλακτωμένοι μύες και τα μυαλά στα κάγκελα! Οι Σπέτσες είναι το ναρκωτικό κάθε μαζόχα δρομέα! Η θέα χαλαρωτική, και τα πεύκα η καλύτερη παρέα.

4η στάση: Πάργα

Εδώ την πάτησα. Όποια κατεύθυνση και αν διάλεξα ήταν μία τεράστια, ατελείωτη ανηφόρα. Σκεφτόμουν «δεν μπορεί, κάπου θα φτάσω, κάποια στιγμή θα ισιώσει ο δρόμος». Μάταια όμως. Ευτυχώς υπήρχε το γήπεδο, το οποίο ήταν πάντα ανοιχτό και βρέθηκα εκεί να κάνω τη διαλειμματική μου, με έντονη συννεφιά που κατέληξε σε ψιλόβροχο.

5η στάση: Κέρκυρα

Δεν είχα ξαναπάει Κέρκυρα και μαγεύτηκα! Είχε πολύ ωραία μέρη και στο Κοντόκαλι που μείναμε, βρήκα μία τέλεια διαδρομή για τρέξιμο! Αρκετή σκιά από τα δέντρα στο πλάι του δρόμου, μικρές ανηφοροκατηφόρες και στρωτή άσφαλτος. Μείον ήταν ο στενός δρόμος που μου δημιουργούσε έντονη ανασφάλεια λόγω των αυτοκινήτων που περνούσαν αρκετά κοντά μου.

Τελευταία στάση: Πρέβεζα

Το τελευταίο διήμερο των διακοπών, το περάσαμε λίγο έξω από την Πρέβεζα όπου πήγαμε για έναν γάμο αγαπημένων μας φίλων. Ζορίστηκα λίγο να βρω διαδρομή, έτρεχα λίγο στα «τυφλά» προσπαθώντας να μην βγω στην εθνική. Βρέθηκα στην αυλή ενός σπιτιού καταλάθος, αλλά ευτυχώς οι άνθρωποι ήταν ευγενέστατοι! Αν και είχε δροσιά το πρωί, η υγρασία ήταν έντονη.

 

Στον γυρισμό μας περίμενε μία έκπληξη! Ο φίλος μας ο Στρατηγός (Παναγιώτης), που γνωρίσαμε μέσα από το τρέξιμο, μας είχε ετοιμάσει μία σακούλα με καλούδια για να την πάρουμε από την Αμφιλοχία καθώς γυρνούσαμε!

Ποιος είπε ότι το τρέξιμο είναι μοναχικό και εγωιστικό; Οι φίλοι που έχουμε κάνει μέσα από αυτό είναι αρκετοί και μοναδικοί άνθρωποι!

Καλό φθινόπωρο σε όλους και καλά τρεξίματα!

Posted in Γυμναστική | Tagged , , , , , , , , | Σχολιάστε