Ο γλυκόπικρος 31ος Κλασσικός Μαραθώνιος Αθηνών

…ή αλλιώς: ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ*

*Φράση δανεισμένη από τον φίλο δρομέα Νίκο, ο οποίος την ξεστόμισε όταν μετά από ατυχίες και προβλήματα κατάφερε να τερματίσει πέρσι τον 30ο Κλασσικό Μαραθώνιο Αθηνών.

31st Athens Classic Marathon
Από πού να τον πιάσω τον φετινό Μαραθώνιο; Από όπου και να τον πιάσω, πονάει!

Η προετοιμασία για τον 31ο Κλασσικό Μαραθώνιο Αθηνών

Η προετοιμασία προχωρούσε δυνατά και μπορούσα να αισιοδοξώ ότι όλα θα πάνε καλύτερα από τον περσινό Μαραθώνιο. Οι χρόνοι, τα χιλιόμετρα, το σώμα μου, μου έδειχναν ότι όλα βαίνουν καλώς. Η περσινή μου εμπειρία με είχε κάνει να ξεπεράσω τις φοβίες μου για την διαδρομή.

Και λίγο πριν φτάσει η προετοιμασία στο τέλος της έφαγα την πρώτη σφαλιάρα. Εξαιρετικά δυνατός πόνος στο ισχίο κατά τη διάρκεια μίας προπόνησης με οδήγησε άμεσα στον γιατρό και με άφησε εκτός για 3 εβδομάδες, με χάπια, φυσικοθεραπείες και μεγάλη αγωνία.

Πριν την εκκίνηση του 31ου Κλασσικού Μαραθωνίου Αθηνών

Φτάνοντας στον Μαραθώνα προσπάθησα να ηρεμήσω και να μπω στο γιορτινό κλίμα.

Και σχεδόν τα κατάφερα όταν συνάντησα φίλους και γνωστούς, βγάλαμε φωτογραφίες με τον Παναγιώτη, γελάσαμε με τον κουστουμαρισμένο αθλητή με το σκαρπίνι, πειράξαμε ο ένας τον άλλον, μετρήσαμε τις 30 φορές που έδεσε και ξαναέλυσε τα κορδόνια του ο Νίκος γιατί ήταν σφιχτά-χαλαρά κ.ο.κ. και κάπως έτσι έφτασε η ώρα να πάρουμε τις θέσεις μας στα blocks της εκκίνησης.

Βάζω τα ακουστικά στα αυτιά μου, πιάνω δορυφόρους με το κινητό και είμαι πανέτοιμη!
Είμαι ένα block πιο μπροστά φέτος και τα πράγματα δείχνουν πολύ διαφορετικά. Ακούμε τα πάντα καθαρά, τον όρκο (είχαμε δώσει όρκο και πέρσι;;;), το μπαμ της 1ης εκκίνησης, τα πυροτεχνήματα και βλέπουμε τα μπαλόνια να ξεχύνονται στον ουρανό!

Η γιορτή αρχίζει!

Δεν προλαβαίνω αυτή τη φορά να σκεφτώ πολλά, μέσα σε 3 λεπτά έχουν γίνει και οι 3 πρώτες εκκινήσεις και χωρίς να το καταλάβω περνάω την αψίδα και ξεκινάω το χρονόμετρό μου.

Ξεκινάμε μαζί με τον Αργύρη, κι αυτός δρομέας της Adidas Running Team, αλλά πολύ πιο γρήγορος από εμένα. Ξεκινάει συγκρατημένος και πάμε με τον ρυθμό μου αργά και χαλαρά. Χαζοκουβεντιάζουμε τους στόχους μας, λέμε για τη διαδρομή, και προσπαθούμε να βρούμε κάποιο σύννεφο στον ουρανό να μας σώσει.

Έχω ήδη αρχίσει να στάζω από τον ιδρώτα πριν καν φτάσουμε στο 3ο χλμ και με ζώνουν τα φίδια. Τα πράγματα θα είναι δυσκολότερα από όσο περίμενα.

Μπαίνοντας στον Τύμβο του Μαραθώνα βρίσκουμε ευκαιρία να δούμε τους πιο γρήγορους δρομείς να περνάνε δίπλα μας κατά την έξοδό τους από τον Τύμβο. Χαιρετάμε τον Παναγιώτη, την Άννα και τον Μανώλη που πάνε σφαίρα!

Ξαναβγαίνουμε στη Μαραθώνος και ο Αργύρης μου λέει ότι ήρθε η ώρα να ανοίξει τον ρυθμό του και να με αφήσει πίσω. Δίνουμε τα χέρια και ευχόμαστε ο ένας στον άλλον καλό τερματισμό. Για λίγα χιλιόμετρα ακόμα βλέπω την πλάτη του μέχρι να χαθεί σταδιακά από μπροστά μου.

Και τώρα μόνη.

Τα χιλιόμετρα τσουλάνε πιο αργά φέτος, ο ήλιος καίει πολύ, ο κόσμος γύρω μου αρχίζει να έχει προβλήματα πριν καν φτάσουμε στο 10! Μα τι συμβαίνει;
Στη Νέα Μάκρη προσπαθώ να ανέβω ψυχολογικά κάνοντας high-5 με όλα τα παιδάκια που έχουν στηθεί ενθουσιασμένα! Χαιρετάω όλους τους φωτογράφους και μπαίνω ξανά στο γιορτινό κλίμα!1450668_10151809502436589_517145498_n

Και συνεχίζω σταθερά και αισιόδοξα. Γύρω στο 15 με προσπερνάει ένα ασθενοφόρο με χίλια και τη σειρήνα να μου τρυπάει τα αυτιά. Η ψυχολογία πέφτει, προσπαθώ να συγκεντρωθώ στην μουσική που ακούω για να ανέβω. Στις ανηφόρες τραγουδάω μάλιστα, για να μου δώσω ρυθμό. Κοιτάω τα περάσματά μου και είμαι ακόμα συγκρατημένα αισιόδοξη: «βρε λες να καταφέρω τον στόχο μου παρά τη ζέστη;»

Συναντάω την Αλεξάνδρα που παρά τις ανηφόρες δείχνει φρέσκια, έτοιμη για διαφήμιση! Τραβάει φωτογραφίες και τις ανεβάζει στο facebook! Την τραβάω κι εγώ μερικές καθώς τρέχει στην μπλε γραμμή και ξεχνιέμαι για λίγο στην ανηφόρα. Συναντιόμαστε για μερικά χιλιόμετρα ακόμα, μία με περνάει, μία την περνάω.

Σε μία ανηφόρα με προσπερνάει ένας δρομέας ντυμένος Batman! Είναι γρήγορος, και παρά την φουλ στολή στα μαύρα με την μπέρτα να ανεμίζει, ανεβαίνει την ανηφόρα άνετα ενώ ταυτόχρονα τραγουδάει!

Η Κλασσική διαδρομή δείχνει τα δόντια της

Στο 19 αισθάνομαι τη μέση μου να σφίγγει και να πονάει. Δεν το έχω ξανανιώσει και προσπαθώ να αφουγκραστώ το σώμα μου για να καταλάβω τι συμβαίνει. Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ όμως, αισθάνομαι σε κάποιο βήμα μου την μέση μου να κλειδώνει οριστικά. Πείθω τον εαυτό μου ότι είναι κόπωση από την ανηφόρα και συνεχίζω να τρέχω περιμένοντας ότι το πρόβλημα θα επιλυθεί μόνο του. Στην μικρή κατηφορίτσα που ακολουθεί παίρνω ανάσα και προσπαθώ να κάνω μασάζ στην μέση μου ενώ τρέχω.

Καμία διαφορά και η ζόρικη ανηφόρα ξαναρχίζει.

Καταλαβαίνω πλέον ότι ο 31ος Κλασσικός Μαραθώνιος Αθηνών θα εξελιχθεί σε ένα ύπουλο και δύσκολο ταξίδι επιβίωσης. Σφίγγω τα δόντια και συνεχίζω. Αποφασίζω να θέτω μικρούς και κοντινούς στόχους συνεχώς στην διαδρομή.

1ος στόχος: Να περάσω το σημείο του ημιμαραθωνίου σε λιγότερο από 2 ώρες και χωρίς να σταματήσω μέχρι να φτάσω εκεί.
Στο 20 είναι το stand της GU με τα τζελάκια, φωνάζω από μακριά στους εθελοντές ότι θέλω ένα χωρίς καφεΐνη: το τζελάκι μπανάνα-φράουλα είναι και φέτος το τυχερό μου! Το τρώω και τότε μόνο καταλαβαίνω το πόσο πολύ πεινάω!

Η μέση μου έχει αρχίσει να πονάει πολύ. Σχεδόν σε μη ανεκτά επίπεδα. Προσπαθώ να φτάσω στο 21,1 και να πετύχω τον 1ο μου στόχο.
Και τα καταφέρνω στο τσακ, 1:58 γράφει το χρονόμετρό μου. Με το που περνάω το σημείο χρονομέτρησης θέτω τον 2ο στόχο: Να τρέξω μέχρι τον σταθμό ανεφοδιασμού στο 22,5.
Οι πόνοι είναι αφόρητοι αλλά το 22,5 είναι κοντά και πρέπει να τα καταφέρω. Με το που βλέπω τα τραπεζάκια του ανεφοδιασμού από μακριά με πιάνουν τα κλάματα. Σταματάω-δεν μπορώ να κρατήσω ούτε καν τα προσχήματα- και κρατιέμαι από το τραπεζάκι με τα νερά για να μην σωριαστώ. ΜΑΖΕΨΟΥ σκέφτομαι και επαναφέρω τον εαυτό μου σε τάξη. Προσπαθώ με ήπιες διατάσεις να χαλαρώσω τη μέση μου. Γυρνάω την πλάτη μου στο δρόμο για να μην βλέπω το πόσοι δρομείς με περνάνε. Πίνω νερό, ξανακάνω διατάσεις, ρίχνω ένα μπουκαλάκι νερό πάνω μου να δροσιστώ και ξαναφεύγω.

Νιώθω πολύ καλύτερα. 3ος στόχος: Να φτάσω μέχρι το 25 χωρίς να σταματήσω. Με φτάνει η Αλεξάνδρα και ακούω την φωνή της πίσω μου: «Πάρε φόρα, πάρε φόρα»!

Τρέχουμε ήδη αρκετή ώρα με ανηφορική κλίση και έχω κουραστεί, από πού να πάρω φόρα; «Έρχεται κάτι κακό;» την ρωτάω. «Το Alex Pak» μου απαντάει και απελπίζομαι. Κόβω ρυθμό, με προσπερνάει και προσπαθώ να συγκεντρωθώ στην μουσική μου και πάλι για να τα βγάλω πέρα με την ζόρικη ανηφόρα. Και τα καταφέρνω! Πολύς κόσμος περπατάει γύρω μου, τα ασθενοφόρα που μας περνάνε είναι συχνά, ο αγώνας δείχνει τόσο διαφορετικός από πέρσι!

Φτάνω στο 25. Κατεβάζω 2 ποτήρια ισοτονικό και 1 μπουκαλάκι νερό. Σταματάω στην άκρη για διατάσεις και προσπαθώ να μην απελπίζομαι. Ευτυχώς οι διατάσεις με ανακουφίζουν, και ξαναρχίζω να τρέχω.

4ος στόχος: Να σταματάω για διατάσεις κάθε 5χλμ και όχι κάθε 2,5 και να φτάσω στο 30 πριν τις 3 ώρες.
Καθώς τρέχω βλέπω μία ταμπέλα «Μουσικό Γυμνάσιο Παλλήνης» και καταποντίζεται το ηθικό μου. Ακόμα στην Παλλήνη είμαι;

Μέχρι το 30 το μόνο που σκέφτομαι είναι να εγκαταλείψω. Δεν πρόκειται να τα καταφέρω, πονάω πολύ και οι στάσεις απλώς με καθυστερούν. Ο πόνος στη μέση χειροτερεύει και έχει μουδιάσει μέχρι και η πατούσα μου. Συναντάω τον Κώστα από την Adidas Running Team και προσπαθώ να ξεχαστώ λίγο με την κουβέντα. Μου δίνει κουράγιο.

Με βάσανα και μαύρες σκέψεις φτάνω στο 30 σε 2:57, κάνω τις διατάσεις μου, κάποιοι δρομείς μου φωνάζουν να μην κάνω διατάσεις, κάποιοι άλλοι λένε να κόψω ρυθμό για να μην πονάω. Το μόνο που θέλω είναι να μην μου μιλάει κανείς. Το μαρτύριό μου είναι απερίγραπτο! Μαζεύω τα κομμάτια μου και συνεχίζω. Η μουσική πια δεν μπορεί να μου δώσει ρυθμό. Δεν βάζω άλλους στόχους, τώρα πάμε για το τέρμα κι ό,τι βγει. Πρέπει να τα δώσω όλα!

Η τελευταία ανηφόρα του αγώνα δεν θυμάμαι πώς βγήκε. Δεν ξέρω πώς τα κατάφερα, πάντως βρέθηκα να βγαίνω ζωντανή στον Σταυρό.

Και παίρνω πάλι τα πάνω μου. Αρχίζω να αισιοδοξώ ότι μπορεί και να καταφέρω στην κατηφόρα να μαζέψω τον χρόνο που έχασα από τις στάσεις μου. Δεν βιάζομαι όμως, ξέρω ότι μετά από τόσα ανηφορικά χιλιόμετρα, η κατηφορική κλίση μπορεί να αποβεί μοιραία.

Πηγαίνω χαλαρά και συγκρατημένα μέχρι που νιώθω εντελώς ξεκούραστη και αρχίζω σταδιακά να ανοίγω ρυθμό. Αμέσως σφίγγει ο δεξής τετρακέφαλος και φτάνει στα όρια της κράμπας. Ούτε αυτό μου έχει ξανατύχει ποτέ! Δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ. Κόβω ρυθμό μήπως και χαλαρώσει, αλλά τίποτα. Βρίζω δυνατά μόνη μου, ευτυχώς δεν έχει ακόμα πολλούς θεατές στο δρόμο. Ξανανοίγω ρυθμό και σταδιακά ο τετρακέφαλος σφίγγει περισσότερο και με πιάνει κράμπα. Σταματάω στην άκρη του δρόμου και πιέζοντας το σημείο διαπιστώνω ότι έχει γίνει κόμπος. Κάνω μαλάξεις μέχρι να χαλαρώσει. Με την ευκαιρία κάνω και διατασούλα για τη μέση μου.
Φουλ σέρβις!

Ξαναρχίζω να τρέχω. Λίγο μετά την ΕΡΤ βλέπω στην άκρη του δρόμου τον προπονητή μας στην Adidas Running Team, Γιώργο Δούση. Του γελάω και τον χαιρετάω-δεν έχω σάλιο να τον φωνάξω- και μου κάνει νόημα να ρολάρω πιο γρήγορα στην κατηφόρα. Πού να φανταστεί το δράμα που βιώνω!

Σε λίγη ώρα σφίγγει και ο άλλος τετρακέφαλος. Τρέχω μέχρι τον επόμενο σταθμό ανεφοδιασμού και με τα 2 πόδια έτοιμα για κράμπα. Ευτυχώς προλαβαίνω να φτάσω πριν σωριαστώ, κάνω πάλι μασάζ, ρίχνω παγωμένο νερό στους τετρακέφαλους, κάνω διατάσεις για τη μέση, αναρωτιέμαι τι αμαρτίες πληρώνω και έφυγα!!!

Πλέον από τον πόνο δεν ξέρω πού βρίσκομαι, πώς με λένε. Κράμπες παντού, η μία μετά την άλλη, η μέση σμπαράλια και άρχισαν να πονάνε και τα γόνατά μου. Αναγκάζομαι να σταματάω κάθε 2,5 χλμ και να βλέπω τους δρομείς να με περνάνε κατά δεκάδες. Δεν αντέχω άλλο τους πόνους, ρίχνω δυο-δυο τα μπουκαλάκια με το κρύο νερό πάνω μου.

Θέλω να εγκαταλείψω.

Προσπαθώ να βρω έναν λόγο να συνεχίσω το μαρτύριό μου. Και βρίσκω δύο:

  • Τους δικούς μου ανθρώπους που με περιμένουν στο Καλλιμάρμαρο. Ήδη θα τους στήσω, αλλά πρέπει να φτάσω και να είμαι όρθια και γελαστή!
  • Δεν θα αφήσω όλο τον κόπο μου να πάρει χαμένος!

Τα ασθενοφόρα και οι σκούπες περνάνε ασταμάτητα από δίπλα μου.

Τα τελευταία χιλιόμετρα

Κάπου στο Πεντάγωνο βλέπω την φίλη Κατερίνα με τον άντρα της να χειροκροτάνε- δεν λέω τίποτα, μόνο τους χαιρετάω και τους στέλνω φιλιά –δεν έχω κουράγιο να μιλήσω! Η Κατερίνα ουρλιάζει και νιώθω να παίρνω δύναμη!

Στο 37 με πιάνει πάλι κράμπα στον τετρακέφαλο φωνάζω ΕΛΕΟΣ, σταματάω και κάνω μαλάξεις και με πλησιάζει μία ηλικιωμένη κυρία από τους θεατές: «Συγχαρητήρια κορίτσι μου, και μέχρι εδώ που έφτασες καλά είναι». Και τότε καταλαβαίνω ότι από την αρχή, παρόλα τα προβλήματα, δεν υπήρχε περίπτωση να εγκαταλείψω.

Σφίγγω τα δόντια και τρέχω ξανά. Πλέον έχει πολλούς θεατές ο δρόμος, βγάζω την μουσική από τα αυτιά μου για να παίρνω κουράγιο μόνο από τον κόσμο και τις ομάδες κρουστών που μας δίνουν ρυθμό.

Κοιτάζω το ρολόι: ο αρχικός μου στόχος αποτελεί πλέον κακόγουστο αστείο, το μόνο που θέλω-για την τιμή των όπλων-είναι να κάνω κάτι καλύτερο από πέρσι. Πηγαίνω όσο πιο γρήγορα μπορώ για να τελειώσει σύντομα το μαρτύριό μου.

Στο 41 έντονη και βίαιη κράμπα στη γάμπα. Όσοι βρίσκονται κοντά γίνονται μάρτυρες ενός θεαματικού σκηνικού: Εκεί που τρέχω βγάζω μια κραυγή αγωνίας και λυγίζω στη μέση του δρόμου. Αν είχα φάει σφαίρα πιθανότατα να έκανα λιγότερο πανικό! Μία κυρία από τους θεατές τρέχει κοντά μου και με ρωτάει αν θέλω να φωνάξει τους διασώστες που βρίσκονται λίγο πιο μπροστά. Την ευχαριστώ, αρνούμαι και μόλις συνέρχομαι μαζεύω τον εγωισμό μου από το πάτωμα και ξανατρέχω.

Ο τερματισμός

Και επιτέλους, χωρίς να ξέρω πώς, καταφέρνω να φτάσω στην στροφή για Ηρώδου Αττικού. Θέλω μόνο να τελειώσει αυτό το βασανιστήριο γρήγορα και ανοίγω τον ρυθμό μου.

Ακούω ξαφνικά το όνομά μου και βλέπω τον Σάββα στο ίδιο σημείο με πέρσι να ουρλιάζει τρελαμένος «ΜΠΡΑΒΟΟΟΟ» χοροπηδώντας! Δεν μπορώ να μην γελάσω βλέποντάς τον! Σάλιο όμως εξακολουθώ να μην έχω, και απλώς του κάνω νόημα ότι έχω πεθάνει. Συνεχίζει να ουρλιάζει και να χοροπηδάει (πού την βρίσκει την ενέργεια;;;) «Δεν πειράζει ρεεεεε Μπράβο, μπράβο!!!»

Και μπαίνω Ηρώδου Αττικού με το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά!

Τίποτα απολύτως δεν προδίδει το μαρτύριο που πέρασα από το πρωί! Ανοίγω ρυθμό στην κατηφόρα και δεν με νοιάζει τίποτα πια, ο δρόμος φαίνεται τουλάχιστον ο διπλάσιος από ότι συνήθως και με τρώει η αγωνία ότι θα με πιάσει πάλι κράμπα πριν καταφέρω να φτάσω στο τέρμα!

Σε μερικά βήματα αρχίζω να χαλαρώνω και να απολαμβάνω την στιγμή! Επιτέλους έφτασα! Έκανα το ακατόρθωτο! Από το 19 βασανίζομαι, κι όμως έφτασα! Γελάω και χαιρετάω τον κόσμο και προσπαθώ να συνειδητοποιήσω ότι τα κατάφερα!

Στην ράμπα πριν την είσοδο στο Καλλιμάρμαρο πιστή και φέτος στο ραντεβού η φίλη μου η Τίνα, με φωνάζει και με χαιρετάει γελώντας! Την χαιρετάω κι εγώ μες στην τρελή χαρά!

Και επιτέλους, μετά από 42 δύσκολα και βασανιστικά χιλιόμετρα, μετά από τόσους πόνους, κράμπες, μαύρες σκέψεις και κλάματα μπαίνω στο Καλλιμάρμαρο! Βουρκώνω και ανατριχιάζω ολόκληρη! Βλέπω μπροστά μου την αψίδα του τερματισμού και νιώθω ο πιο δυνατός άνθρωπος στη γη! Δάμασα την διαδρομή, δάμασα τους φόβους μου, τους πόνους μου και έφτασα όρθια και γελαστή ξεπερνώντας όλες τις απρόσμενες δυσκολίες που βρέθηκαν στο δρόμο μου. Έκανα το ακατόρθωτο! Ξεπέρασα τον ίδιο μου τον εαυτό!

τερματισμός 31ου Κλασσικού Μαραθωνίου ΑθηνώνΑκούω να με φωνάζουν και βλέπω ότι έχω ολόκληρη κερκίδα! Ο άντρας μου με την αδερφή του και την οικογένειά της, όλοι όρθιοι-και τα πιτσιρίκια μαζί- να φωνάζουν και να με χαιρετάνε! Τους στέλνω φιλιά και γελάω! Λίγο πιο δίπλα είναι όπως και πέρσι οι φιλενάδες μου Έφη και Βάσω που τραβάνε ασταμάτητα φωτογραφίες μου καθώς τρέχω προς τον τερματισμό! Και λίγο πριν περάσω την αψίδα βλέπω την Εύα με τον κούκλο μπέμπη της! Τους στέλνω φιλιά και νιώθω την απόλυτη ανακούφιση καθώς περνάω την γραμμή του τερματισμού.

Σταματάω το χρονόμετρο και μου φεύγει ένα βάρος καθώς βλέπω ότι τελικά έκανα 3 λεπτά λιγότερα από πέρσι. Προσπαθώ να περπατήσω αλλά τα πόδια μου μοιάζουν ριζωμένα στο μαύρο ταρτάν του Σταδίου.

Σηκώνω το βλέμμα μου και βλέπω με φρίκη την εικόνα που επικρατεί στον τερματισμό. Δρομείς ξαπλωμένοι κάτω, να προσπαθούν να συνέλθουν. Και πάλι με κάποιον μαγικό τρόπο, βρίσκω τη δύναμη να ξεκολλήσω τα πόδια μου από το έδαφος και να προχωρήσω.

Στο πέταλο του Σταδίου ακούω και πάλι να με φωνάζουν. Είναι η φίλη μου η Πάνη στις κερκίδες που βλέποντάς με ταλαιπωρημένη με ρωτάει αν με ενόχλησε το ισχίο μου! Και τότε θυμάμαι ότι η μοναδική μου αγωνία πριν τον αγώνα ήταν αυτή! Πού να ’ξερα…

Προχωράω σαν συγκαμένη και πριν την έξοδο του Σταδίου έρχονται οι γονείς μου που με είδαν στον τερματισμό και μου φωνάζουν μπράβο!

Σταματάω για λίγο και ακουμπάω στο τοιχίο του Σταδίου. Και τότε με πιάνουν τα κλάματα. Είναι δάκρυα ανακούφισης, μετά από τα μαρτυρικά χιλιόμετρα που μέτρησα βήμα-βήμα. Δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που κατάφερα να κάνω! Πώς βρέθηκε τόση δύναμη μέσα μου; Σε κάθε βήμα ξεπερνούσα τους φόβους μου έναν- έναν, σε κάθε βήμα ξεπερνούσα τον εαυτό μου… Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν το συναίσθημα μετά από μια τέτοια προσπάθεια. Τα έδωσα ΟΛΑ. Ξεπέρασα όλες τις δυνατότητες και αντοχές που νόμιζα ότι είχα και τελικά δεν τα πήγα κι άσχημα!

Σηκώνομαι, ξαναχαμογελάω και προχωράω προς τις εθελόντριες που μου φοράνε το μετάλλιο και μου λένε συγχαρητήρια. Αυτή τη φορά νιώθω το βάρος του στο λαιμό μου και δέχομαι τα συγχαρητήρια ειλικρινά. Κατάφερα το ακατόρθωτο.1455109_10151712282541776_135851354_n

Τέλος εποχής

Τον απολογισμό μου για το τι έφταιξε στον δύσκολο αυτό αγώνα δεν τον έχω κάνει ακόμα. Το σίγουρο είναι, ότι ολοκλήρωσα –τουλάχιστον για τώρα- την «καριέρα» μου ως Μαραθωνοδρόμος. Θα εξακολουθήσω να τρέχω μεγάλες αποστάσεις, όπως έκανα και παλιότερα, όχι όμως Μαραθώνιο. Ο 31ος Μαραθώνιος Αθηνών παραδόξως δεν μου άφησε καμία πίκρα. Αντιθέτως νιώθω περήφανη για τον χρόνο μου και το πόσα κατάφερα.

Αν με ρωτήσετε φέτος αν άξιζαν οι θυσίες της προετοιμασίας μου ένα τέτοιο αγωνιστικό φιάσκο, η απάντησή μου θα είναι όχι. Από όταν μπήκα όμως στον αγώνα, η ταλαιπωρία και οι δυσκολίες που συνάντησα στη διαδρομή, άξιζαν τον τερματισμό στο Καλλιμάρμαρο. Εξέπληξα τον ίδιο μου τον εαυτό τελικά!

Θέλω να αφιερώσω και λίγες γραμμές για να ευχαριστήσω και φέτος την Adidas Running Team και τον προπονητή μας Γιώργο Δούση για την απίστευτη υποστήριξη καθ ’όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας του Μαραθωνίου, καθώς και τον φυσικοθεραπευτή μου Αναστάσιο Ζάχο, οποίος αν και είχε ελάχιστο χρόνο στη διάθεσή του, κατάφερε να μου προσφέρει έναν αγώνα χωρίς την παραμικρή ενόχληση στο ισχίο μου. Τάσο, χωρίς εσένα δεν θα είχα στηθεί καν στην εκκίνηση, σ’ ευχαριστώ για όλα!
This entry was posted in Γυμναστική and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

13 απαντήσεις στο Ο γλυκόπικρος 31ος Κλασσικός Μαραθώνιος Αθηνών

  1. Ο/Η Φώτης λέει:

    Μπράβο Γιάννα και ξανά μπράβο. Αξιέπαινη προσπαθεια. Τρομερή δυναμη ψυχής για να αντέξεις τόσους πόνους απο τόσο νωρίς. Είμαι επισης σιγούρος πως δεν εχασες το χαμόγελό σου σε καμια στιγμή του αγώνα όπως μαρτυρούν και οι φωτογραφίες στο τέλος αν και πόναγες πολύ.
    Η περιγραφή σου δε, τόσο γλαφυρή που ηταν σαν να τον ξαναέτρεξα έχοντας όλη την αγωνία απο την αρχή.
    Σου εύχομαι καλή ανάρρωση και πάντα να χαχαμογελάς. Όσο για το τέλος εποχής, τα ξανελέμε σε μερικούς μήνες. Και γι` αυτό σε χαιρετάω, όπως λέμε μετά από καθέ μεγάλη γιορτή, με το .
    Φώτης (adidas team – με το πιάσιμο στην γάμπα στη τελευταία προπόνηση στο ΟΑΚΑ.)

  2. Ο/Η Φώτης λέει:

    Και του χρόνου, έλεγα άλλα το εβαλα σε αγκύλες και το έκοψε.

  3. Ο/Η Stelios Kolomvounis λέει:

    Έκλαψα διαβάζοντάς το. Πολλά μπράβο!! Ευχαριστώ που το μοιράστηκες!!

  4. Ο/Η Παναγιωτης λέει:

    Γιαννα πολλα πολλα συγχαρητηρια !! Εισαι Θεα !!!!!!!!Μοναδικη !!!!!!!!!!

  5. Ο/Η Αρσινόη λέει:

    ρε φιλενάδα, πήραν κι εμένα τα «ζουμιά» που όχι απλά δεν τρέχω… αλλά ξέρεις τη άποψή μου γι αυτό που κάνετε στον εαυτό σας κάθε χρόνο!!!

    Εύγε!! Μπράβο!! Συγχαρητήρια!!!!! μόνο αυτό μπορώ να σου πω και ότι σε ΘΑΥΜΑΖΩ πραγματικά γι αυτό που κατάφερες φέτος.

    ααα, και ότι δεν σε πιστεύω όταν λες ότι δεν θα το ξανακάνεις.🙂

  6. Ο/Η ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΑΚΗΣ λέει:

    ΤΟ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕΣ ΤΕΛΙΚΑ ΡΙΨΑΣΠΙΣ,ΔΕΝ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ…ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΓΙΑ ΑΥΤΟ»»»’ΑΠΟ ΤΟ 19 ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΔΙΝΕΣ ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟ,Ο Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ 42 ΚΜ…ΑΥΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΔΕΙΧΝΕΙ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΨΥΧΗΣ

  7. Ο/Η Γιάννης Στασινόπουλος λέει:

    Ιωάννα, εξαιρετικό άρθρο, τα κατάφερες με αξιοζήλευτο χρόνο.
    Στην δική μου περίπτωση, λύγισα από τα προβλήματα, αλλά κατάφερα να τερματίσω.
    Αναρωτιέμαι, πώς με καλύτερη προετοιμασία φέτος (4 ώρες) δεν κατάφερα τους στόχους μου.
    Πόνεσα πολύ, και είμαι σε στάδιο κατάθλιψης.
    Θα μου πείς, στάδιο κατάθλιψης;
    Ναί, επένδυσα πολλά για μία καλή επίδοση, γιατί αυτό ήταν το κίνητρό μου (6 ΚΜΑ στην πλάτη).
    Τουλάχιστον χαίρω άκρας υγείας και ζωντάνιας, που το πας αυτό;
    Απόκτησα και την εμπειρία του ΚΜΑ σε υποσαχάρεια ζώνη, κάτι είναι και αυτό.

    Σου εύχομαι ότι το καλύτερο.

    • Ο/Η 5tinimera λέει:

      Σ’ευχαριστώ Γιάννη, συγχαρητήρια και σε σένα για τον παλικαρίσιο αγώνα! Ο Μαραθώνιος τελικά μπορεί να χαρίσει την απόλυτη ευτυχία, μπορεί όμως και να δώσει απίστευτες σφαλιάρες. Νιώθω τυχερή που έχω βιώσει και τα δύο! Είναι όλα μες στο πρόγραμμα, μην το βάζεις κάτω!

      • Ο/Η Γιάννης Στασινόπουλος λέει:

        Γιάννα, κάτω δεν το βάζω. Θέλω μόνο να ηρεμήσω και να σκεφτώ τι πήγε λάθος. Στο runningnews γράψανε ότι πήρανε 12 saltsticks & 6 τζελάκια ή και χάπια μαγνησίου. Δυστυχώς, η επιλογή της ενυδάτωσής μου, αποδείχτηκε εσφαλμένη, καθώς επίσης και η τακτική του αγώνα. Δεν προσμέτρησα τις καιρικές συνθήκες (υψηλή υγρασία και θερμοκρασία), με αποτέλεσμα τους υψηλούς καρδιακούς ρυθμούς (150bpm), πολύ νωρίς μόλις στο 8ο χλμ, και τις κράμπες. Στις 5/10/13 είχα 29Κ σε 3:02:00 και καρδιακούς ρυθμούς στο 150, μόλις στο 24ο χλμ.

        Ελπίζω του χρόνου να σταθώ στη γραμμή της εκκίνησης για μία νέα εμπειρία τερματισμού.

  8. Ο/Η puni λέει:

    Και τωρα που δεν ειμαι δουλεια κ μπορω να γραψω σαν ανθρωπος απο το κινητο (λέμε τώρα) Γιαννα Μπραβο σου! Υπερπροσπαθεια, οχι μονο στον μαραθωνιο αλλα σε ολη την διαρκεια της προπονησης επισης! Υπομονη κ επιμονη! Σε θαυμαζω εισαι το προτυπο μου!! Του χρονου θα τρεξω εγω για σενα (ε καλα τουλαχιστον το δεκαρι!!) Κ ξερεις γιατι? Γιατι εσυ κ ο πανος ειστε ο λογος που τρεχω! το ξερετε καλυτερα απο ολους κ ξερετε οτι δεν ειναι παπακιες κ ψευτοαγαπες! Για το παθος σας ρε γαμωτο! Το κολλητικο! Εισαι εμπνευση και δυναμη! Κ ΟΛΟΙ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ ΟΤΙ ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΕΙΣ! Κ την επομενη φορα δεν θα πονας γιατι θα σου περασω το ματι πριν ξεκινησεις…

  9. Ο/Η Μπαμπης λέει:

    Κάπως έτσι άδοξα τελείωσε και μένα η «καριέρα» μου σε έναν ημιμαραθώνιο πριν 3 χρόνια . Που να ήξερα τότε τα τεράστια διατροφικά λάθη που έκανα και ένα σορό ασκήσεις ενδυνάμωσης του κορμού και τον ποδιών που είχα παραμέληση . Τότε βλέπεις ήμουν κολλημένος με την αερόβια και απόφευγα όπως ο Βελζεβούλ το λιβάνι τα ΒΑΡΗ!
    Μακαρόνια , ρύζι άσπρο και αλεύρι η απόλυτη διατροφική σαβούρα . Ελάχιστη πρωτεΐνη στο όνομα του κενού ¨πολύτιμου¨ υδατάνθρακα και από λίπος ότι νάνε αρκεί να μην παχύνω . Αλήθεια θα έριχνες ποτέ στο αυτοκίνητο σου την βενζίνη που θα σου πρόσφερε κάποιος μέσα σε έναν γκαζοντενεκέ ? Όχι φυσικά!! Ε τότε πώς μπορείς να δεχτείς να τρως τα ρύζια και τα μακαρόνια που δεν έχουν διατροφική αξία και μεταβολίζονται ακριβός σαν την ζάχαρη! και να απορρίπτεις την σουπερ εκατό οκτανίων βενζίνη από της πατάτες τα σταφύλια την βρώμη και το πολύσπορο ψωμί !
    Αυτοί οι φωστήρες που συμβουλεύουν τους δρομείς να τσακίζουν τα μακαρόνια είναι εντελώς άσχετοι από διατροφή και επικίνδυνοι.

  10. Παράθεμα: Η επιστροφή του ασώτου | 5 την ημέρα + Γυμναστική = Υγεία

Στείλτε σχόλια και παρατηρήσεις!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s