Ο δικός μου 30ος Κλασσικός Μαραθώνιος Αθηνών

Ξυπνητήρι στις 5:00.

Ανοίγω τα μάτια μου και νιώθω ξεκούραστη και χαλαρή. Χαμογελάω και ξέρω ότι θα είναι μια καλή μέρα. Δεν αφήνω όμως τον εαυτό μου να χαρεί, δεν μπορώ να ξέρω από τώρα, ας μην είμαι τόσο αισιόδοξη. Σηκώνομαι από το κρεβάτι και νιώθω να ξεχειλίζω από ενέργεια. Φτιάχνω φέτες ψωμί με μέλι και ταχίνι, τρώμε πρωινό με τον άντρα μου, ντυνόμαστε και φεύγουμε.

Έξω νύχτα, κόσμος γυρνάει από την Σαββατιάτικη έξοδο και μας κοιτάει περίεργα. Πού πάμε οι κακομοίριδες;;;  Xαμογελάω! Φτάνουμε Συγγρού Φιξ και βλέπω ένα μεγάλο πλήθος κόσμου. Τι καλά, υπάρχουν πολλοί τρελοί σαν κι εμάς! Μπαίνουμε στα λεωφορεία και ξεκινάμε, ενώ έχει αρχίσει να ξημερώνει. Παρατηρώ τη διαδρομή και ανυπομονώ να την τρέξω. Είμαι ήρεμη, δεν φοβάμαι, δεν έχω άγχος. Απίστευτο! Εγώ που μέχρι χτες δεν μπορούσα να ελέγξω το τρέμουλο στα χέρια μου από την αγωνία, τώρα είμαι ήρεμη!

Φτάνουμε στον Μαραθώνα και βλέπω τεράστιο πλήθος κόσμου! Όλοι χαμογελαστοί!
Γνώριμες φάτσες, χαμόγελα από συν-δρομείς, όλα θα πάνε καλά, το ξέρω, το νιώθω. Ο καιρός για μένα είναι τέλειος, δεν έχει κρύο, δεν έχει ζέστη, είμαι τόσο ήρεμη ακόμα- πώς γίνεται αυτό; Δίνουμε τα πράγματά μας στα φορτηγά της DHL για να τα πάνε στο Καλλιμάρμαρο. Μένουμε φορώντας τις νάυλον σακούλες και δείχνουμε όλοι αστείοι. Χαμόγελα και φωτογραφίες με όλους τους φίλους που θα τρέξουμε μαζί!
Η γιορτή έχει ήδη αρχίσει! Παίζει συρτάκι, κάποιοι χορεύουν, και αρχίζουμε να παίρνουμε θέσεις στα blocks μας. Εκεί με χτυπάει λίγο άγχος-όχι για τον αγώνα, αλλά για να μην ξεχάσω τίποτα. Διπλοτσεκάρω τσέπες: στην πίσω τσέπη του κολάν το mp3 και χαρτομάντηλα, στην τσέπη της ζώνης το κινητό μου, στα θηλάκια 7 τζελάκια. Όλα έτοιμα.

Η πρώτη εκκίνηση δίνεται. Από εδω πίσω που είμαι δεν βλέπω τίποτα. Πετάνε μπαλόνια στον ουρανό και πυροτεχνήματα! Μα ποιος σκέφτηκε μέρα να ρίξει πυροτεχνήματα; Ακούμε μόνο τους κρότους και βλέπουμε καπνούς-μαγεία!

Και…φύγαμε!

Όσο δίνεται και η 2η και η 3η εκκίνηση προχωράμε σιγά σιγά μπροστά. Βγάζω την νάυλον σακούλα, βάζω τα ακουστικά στα αυτιά μου και ΜΠΑΜ…. Φύγαμε! Ξεκινάω πολύ χαλαρά, δεν φοβάμαι τίποτα, χαζεύω γύρω μου, δεν περνάω κανέναν, πάω αργά και ήρεμα. Βγαίνουμε στην Μαραθώνος και συναντάω τον συν-δρομέα Δημήτρη από την Adidas Running Team, του φωνάζω «έλα να σκίσουμε εμείς της ομάδας της Adidas»! Τρέχουμε δίπλα δίπλα, χαμογελάμε και τα λέμε. Μετά από λίγο συναντάμε και τον Πάνο από την Adidas Running Team. Είναι πιο γρήγορος από εμάς αλλά πάμε προς το παρόν με τον ίδιο ρυθμό. Ο Πάνος έχει ξανατρέξει, μας αναλύει την διαδρομή. Μπαίνουμε στον Τύμβο, χαζεύω, Ινδοί με παραδοσιακές φορεσιές μας χειροκροτάνε-σουρρεάλ εντελώς!

Συνεχίζουμε οι τρεις μας με ψιλή κουβέντα να τρέχουμε. Ο Πάνος κοιτάει το ρολόι του και μας ενημερώνει πως έχουμε κάνει 7,7 χλμ. Σοκ, δεν πήρα το τζελάκι μου στο 7!!! Πώς φεύγουν έτσι τα χιλιόμετρα! Το παίρνω φοβισμένη μην τυχόν και άργησα και πάθω κάτι!

Στη Νέα Μάκρη περιμένουν οι φίλοι Νίκος και Γιώργος για χειροκρότημα και φωτογραφίες! Ποζάρω, γελάω, όλα είναι τέλεια!

Στο 10 αποφασίζω να πάω τουαλέτα. Φοβάμαι πως αργότερα αν σταματήσω, δεν θα μπορώ να συνεχίσω. Το παρεάκι μας διαλύεται. Συνεχίζω μόνη, βάζω ακουστικά και μουσική και πάω. Ακούω 2-3 τραγούδια και –ω! Θαύμα! Αναγνωρίζω την πλάτη του Πάνου! Του φωνάζω, τον φτάνω και ξανατρέχουμε παρέα. Στην πρώτη υπόνοια ανηφορικής κλίσης με τσιμπάει ο δικέφαλος που είχα τραυματίσει μόλις 3 εβδομάδες πριν. Δεν πειράζει- σκέφτομαι, θα συνεχίσω με αυτή την ενόχληση. Καταπίνουμε τις ανηφόρες και πάμε πολύ καλά. Με ενημερώνει συνεχώς για τον ρυθμό μας και είμαι σίγουρη ότι θα πάω καλά. Το 20 φτάνει χωρίς καν να το καταλάβω, βλέπω το stand με τα τζελάκια απλώνω το χέρι και… «ΜΠΑΝΑΝΑ ΦΡΑΟΥΛΑ;;; *&^%$#! Πώς θα την φάω αυτήν την αηδία;» Ο εθελοντής γρήγορα μου δίνει άλλο ένα. Το κοιτάω… Μανταρίνι;;; *&^%$$%#!!! Τα κοιτάω και τα δύο στο χέρι μου και δεν ξέρω ποιο θα είναι χειρότερο. Ο Πάνος γελάει και προσφέρεται να ανταλλάξει ένα με γεύση βανίλια για το μπανάνα-φράουλα. Δεν είναι σωστό, θα έχω τύψεις για όλη μου τη ζωή!! Τον ευχαριστώ και αρνούμαι. Το σκέφτομαι για λίγο ακόμα…και κερδίζει το τζελάκι μπανάνα φράουλα που δεν έχει καφεΐνη, μιας και όσα έχω μαζί μου είναι με καφεΐνη και θέλω κάτι για αλλαγή. Παρακαλάω να μην κάνω εμετό… το πίνω. Οκ το περίμενα χειρότερο. Συνεχίζουμε ακάθεκτοι.

Τι 30, τι 40, τι 42,195

Στο 25 ο αστράγαλός μου αρχίζει να με σουβλίζει έντονα. Καταλαβαίνω ότι δεν θα μπορώ για πολύ ακόμα να κρατήσω τον ρυθμό του συντρέχτη μου. Ο δικέφαλος στις ανηφόρες με πονάει πλέον. Το στομάχι μου είναι ανακατεμένο, δεν μπορώ να πάρω άλλο τζελάκι, αρπάζω ένα κομμάτι μπανάνα στον σταθμό ανεφοδιασμού. Κατεβαίνει εύκολα ευτυχώς. Και εκεί που σκέφτομαι τον πόνο στον αστράγαλο, ακούω τον Πάνο να μου λέει «αυτό ήταν, την τελειώσαμε την ανηφόρα»! Κοιτάω και βλέπω αυτό που όλοι μας έλεγαν ότι θα μας πεθάνει: Το AlexPak! Μόλις ανεβήκαμε την δυσκολότερη ανηφόρα του αγώνα! ΟΛΕΕΕ, πάει κι αυτό! Ο Πάνος με ενημερώνει ότι έμειναν άλλες 2 ανηφόρες. Μετά το 28 οι πόνοι αρχίζουν να με ενοχλούν. Δεν μπορώ πια να τον ακολουθήσω, έχω αρχίσει να πέφτω. Τον αφήνω να επιταχύνει και είμαι σίγουρη ότι θα πάει πολύ καλά. Πλέον είμαστε στο 30.

2η απαραίτητη στάση για τουαλέτα. Βγαίνω και καταφέρνω με πόνους να ξαναρχίσω να τρέχω. Παιδάκια απλώνουν τα χέρια τους, κόσμος μας φωνάζει «είστε ήρωες», βλέπω μία κοπέλα να κρατάει ένα πανό «τι 30, τι 40, τι 42, 195, ΦΤΑΣΑΤΕ» χαχαχαχαχαχα

Μαζεύω τις σκέψεις μου: Πάω καλά, μυικά νιώθω άνετα, αισθάνομαι μία φυσιολογική κούραση, αλλά σκελετικά πονάω αρκετά. Σε κάθε βήμα νιώθω σουβλιές: στην μέση, στα κόκκαλα της λεκάνης, στα ισχία, στον αστράγαλο. Πάω να πέσω ψυχολογικά αλλά σκέφτομαι ότι τα γόνατά μου δεν με ενοχλούν καθόλου. Πιάνομαι από αυτό το θετικό, πίνω ένα τζελάκι και συνεχίζω ακάθεκτη. Κάπου στην Αγ. Παρασκευή ξαναπεριμένουν οι φίλοι Γιώργος και Νίκος. Δεν έχω κουράγιο, διψάω πολύ. Με χαιρετάνε, με βγάζουν φωτογραφίες! Χαμογελάω και τους χαιρετάω! Ο Νίκος μου προσφέρει νερό! Το αρπάζω-είναι ο σωτήρας μου!!! Και συνεχίζω σαν να μην τρέχει τίποτα! Δεν με νοιάζουν οι πόνοι, έχω φτάσει Αθήνα ρεεεε, πετάει η ομάδα!

Τα τελευταία χιλιόμετρα της διαδρομής

Σκέφτομαι να ακούσω μουσική, αλλά είμαστε ήδη στην πόλη και ο κόσμος μαζεμένος μας δίνει κουράγιο! Αποφασίζω να συνεχίσω χωρίς ακουστικά. Στο 35 βλέπω από μακριά τον φίλο δρομέα Νίκο και μου κόβονται τα πόδια. Κάτι έχει πάει στραβά. Ο Νίκος είναι πολύ πιο γρήγορος από εμένα. Κοιτάω το ρολόι μου για επιβεβαίωση: Όχι δεν έχω διακτινιστεί. Πηγαίνω κανονικά με τον ρυθμό μου. Τον βλέπω να σταματάει στον σταθμό ανεφοδιασμού και να ζητάει κόκα κόλα. Σταματάω δίπλα του και μου εξηγεί ότι τον ταλαιπωρούν κράμπες και ένας τραυματισμός στους κοιλιακούς από νωρίς και δεν μπορεί να σταθεί. Προσπαθώ να τον τραβήξω να πάμε μαζί. «Φτάσαμε» του λέω, «πάμε μαζί χαλαρά μέχρι το τέρμα». Με διώχνει για να μην χάσω χρόνο. «φύγε, μην καθυστερείς».

Χα! Νομίζεις μπορώ να φύγω;;; Συνειδητοποιώ ότι τα πόδια μου αρνούνται να με υπακούσουν. Κάνω 3-4 βήματα και τελικά καταφέρνω να ξαναρχίσω το τρέξιμο. Τρέχω πια εντελώς μηχανικά. Δεν αισθάνομαι τα πόδια μου. Σκέφτομαι ότι αν σκοντάψω πουθενά θα φάω τα μούτρα μου χωρίς να μπορώ να σηκωθώ και γελάω μόνη μου! Παίρνω το τελευταίο μου τζελάκι, τώρα πια δεν με σταματάει τίποτα. Το ήξερα ότι θα τα κατάφερνα, το ήξερα από το πρωί, όλα είναι τέλεια!

Ο κόσμος μας φωνάζει «λίγο έμεινε, κουράγιο!» Αυτά τα τελευταία χιλιόμετρα μοιάζουν ατελείωτα. Περιμένω να δω το Χίλτον και…τζίφος ακόμα βλέπω το Μέγαρο Μουσικής! Γ@μώτο δεν θα φτάσουμε ποτέ; Δεν νιώθω τίποτα απολύτως, θέλω απλώς να φτάσω. Πονάω αλλά δεν με πειράζει πια. Έχω μουδιάσει ολόκληρη αλλά τρέχω κανονικά με τον ρυθμό μου, δεν μασάω!

Οι ομάδες κρουστών μας δίνουν ρυθμό! Τους χειροκροτάω και τους φωνάζω «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ». Εξαφανίστηκαν οι πόνοι και έχω απίστευτη ενέργεια! Συνεχίζω δυνατά, και περνάω την αψίδα στο 40. Λίγο έμεινε πια, τα κατάφερα!

Φτάνω επιτέλους στην στροφή για Ηρώδου Αττικού, ψάχνω στο πλήθος τον Νίκο- δρομέα που μας είχε υποσχεθεί την Παρασκευή το βράδυ που τρώγαμε παρέα, ότι θα μας περιμένει όλους εκεί, μέχρι και τον τελευταίο. Τίποτα όμως.

Ο Τερματισμός.

Παίρνω την στροφή ανοιχτά και παραλίγο να πέσω πάνω στον Σάββα –δρομέα γρήγορο σαν τον άνεμο, που είχε τρέξει το πρωί το δεκάρι- του φωνάζω, σκάει ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, μου δίνει το χέρι του και μου φωνάζει «ΜΠΡΑΒΟ ΡΕΕΕΕ» και πλέον είμαι στην τελική ευθεία.

Και εκεί σκάνε όλα στο μυαλό μου: Οι προπονήσεις του καλοκαιριού, τα πρωινά ξυπνήματα τις Κυριακές, τα πολλά χιλιόμετρα στη ζέστη, οι πόνοι, τα συγκάματα, οι φουσκάλες, οι απογοητεύσεις στις προπονήσεις, οι φίλες μου με τις οποίες τόσους μήνες είχα χαθεί, που δεν είχα χρόνο για τίποτα λόγω των προπονήσεων, η σημερινή ημέρα, το πρωινό ξύπνημα στις 5:00, το ότι ξεκίνησα από τον Μαραθώνα ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ και έφτασα στην Αθήνα. Και αρχίζω να βουρκώνω και να γελάω ταυτόχρονα! Καθώς κουτρουβαλάω την Ηρώδου Αττικού σηκώνω τα χέρια και φωνάζω «ΝΑΙ ΡΕ!!! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ!» Φωνάζω με όλη μου τη δύναμη! Ο κόσμος χειροκροτάει, φωνάζει, ακούω: «ΜΠΡΑΒΟ ΡΕ ΚΟΠΕΛΙΑ», «ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ», παραλυρώ μαζί τους!
Στον τελευταίο ελιγμό πριν ανέβω την ράμπα για να φτάσω στην είσοδο του Καλλιμάρμαρου ακούω το όνομά μου, γυρνάω και βλέπω την φίλη μου την Τίνα να χαιρετάει τρελαμένη! Σηκώνω τα χέρια και της φωνάζω «ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΡΕΕΕΕΕ»!!!

Και μπαίνω στο Στάδιο! Νομίζω ότι ζω ένα όνειρο! Ξεκαρδίζομαι στα γέλια, και κλαίω ταυτόχρονα! Χειροκροτάω, σηκώνω τα χέρια και φωνάζω «ΝΑΙ ΡΕ, ΝΑΙ!!! ΕΦΤΑΣΑ!» Τα συναισθήματα είναι τόσο δυνατά που δεν μπορώ να σταματήσω να φωνάζω, και να γελάω!

Κοιτάω στις κερκίδες μήπως δω κάποιον δικό μου, αλλά δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανέναν! Ελπίζω μόνο να με βλέπουν εκείνοι! Και περνάω τον τερματισμό ακούγοντας το τελευταίο μπιπ του τσιπ χρονομέτρησης.

Σταματάω και είμαι ξεκαρδισμένη στα γέλια! Ανάβουν πολλά φλας μπροστά μου για τις επίσημες φωτογραφίες! Σταματάω το χρονόμετρο και γελάω ξεκαρδιστικά! Μία ξένη που τερμάτισε μαζί μου, μου δίνει το χέρι της και μου λέει “congratulations, we did it!” Ανταποδίδω και χαιρόμαστε σαν χαζές!

Συνεχίζω γελώντας να περπατάω και νιώθω σαν να πετάω! Ξαφνικά ακούω το όνομά μου. Γυρνάω και βλέπω την φίλη μου τη Μαίρη που δεν ήξερα ότι θα ήταν εκεί, τι έκπληξη! Προσπαθώ να την φτάσω, τεντώνουμε τα χέρια μας, αλλά δεν φτάνουμε! Εκείνη την στιγμή το μόνο που της λέω σαν χαζή είναι: «Μαίρη τερμάτισα!» και συνεχίζω να γελάω!

Πόση συγκίνηση!

Χτυπάει το κινητό μου και είναι η αγαπημένη μου φιλενάδα η Έφη μαζί με την Βάσω που φωνάζουν «ΜΠΡΑΒΟ ΜΠΡΑΒΟ!»

-Με είδατε;

-Σε είδαμε!!

Ξαναχτυπάει το κινητό μου και είναι οι γονείς μου! Κι εκείνοι με είδαν και μου φωνάζουν μπράβο!!

Πόση ευτυχία!

Φτάνω τους εθελοντές που μου φοράνε το μετάλλιο και μου λένε συγχαρητήρια χαμογελώντας. Στην έξοδο του σταδίου μου φοράει μια εθελόντρια την κουβέρτα- αλουμινόχαρτο για να μην πάθω υποθερμία. Άλλη εθελόντρια βγάζει με κόπο το τσιπάκι χρονομέτρησης από τα κορδόνια μου αφού φωνάζει και άλλους να δουνε πόσους κόμπους έχω κάνει-γελάνε και φεύγω. Βλέπω τον αδερφό μου, μου δίνει σοκολάτα πρωτεΐνης για αποκατάσταση, με τραβάει φωτογραφία και πλέον την έχω ψωνίσει κανονικά!

Βλέπω τον φίλο Νίκο που είχα συναντήσει καταπονημένο στο 35 να μπαίνει στο Καλλιμάρμαρο! Ξελαρυγγιάζομαι, του φωνάζω, αλλά δεν με ακούει.

Πάω να πάρω τα πράγματά μου από τα φορτηγά της DHL και ξαναχτυπάει το κινητό μου! Η φίλη μου η Μαίρη με ενημερώνει ότι τερμάτισε και ο άντρας μου! Τι χαρά!

Ξαναμπαίνω στο στάδιο, αυτή τη φορά σαν θεατής και συναντάω τον Γιώργο και τον Νίκο που μας ενθάρρυναν στην διαδρομή. Χαμόγελα και φιλιά! Βρίσκω τις φίλες μου στο στάδιο και καθόμαστε μαζί. Μετά από λίγο έρχεται και μας βρίσκει και ο άντρας μου.

Όλα πήγαν καλά, τέλειωσε το όνειρο. Όλη η προπόνηση, όλες οι θυσίες ΑΞΙΖΑΝ για αυτά τα τελευταία μέτρα του τερματισμού. Δεν συγκρίνεται με τίποτα!

Περάσματα και καθαρός χρόνος:

5k 29:55
10k 58:58
21k 2:04:06
30k 2:58:33
Finish 4:15:57

Και όπως είπα χαρακτηριστικά πολλές φορές στα τελευταία μέτρα: ΝΑΙ ΡΕ, ΝΑΙ!!

Συγχαρητήρια σε όσους στάθηκαν στην αφετηρία και ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όσους τρέξαμε μαζί και όσους είδα στη διαδρομή και τον τερματισμό! Μου δώσατε μεγάλη χαρά και πολύ κουράγιο!

Τέλος, ένα τεράστιο Ευχαριστώ στην Adidas Running Team και στον Γιώργο Δούση που με το προπονητικό πρόγραμμα, τις συμβουλές και την υποστήριξη με μετέτρεψαν από απλή δρομέα, σε μαραθωνοδρόμο!

Υ.Γ Δυστυχώς φτάνοντας το βράδυ σπίτι έμαθα ότι ο φίλος δρομέας Νίκος που θα μας περίμενε στην Ηρώδου Αττικού να μας δει όλους να τερματίζουμε, ήταν ο άτυχος δρομέας που έχασε τη ζωή του μετά τον αγώνα των 10χλμ το πρωί. Είναι κάτι, που ακόμα και τώρα, δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω. Συλληπητήρια στους κοντινούς του ανθρώπους.

Advertisements
This entry was posted in Γυμναστική and tagged , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

5 απαντήσεις στο Ο δικός μου 30ος Κλασσικός Μαραθώνιος Αθηνών

  1. Παράθεμα: Κλασσικός Μαραθώνιος Αθηνών 2012 | 5 την ημέρα + Γυμναστική = Υγεία

  2. Παράθεμα: Κλασσικός Μαραθώνιος Αθηνών 2012 « My Races

  3. Παράθεμα: Συμβουλές για τον 1ο σου Μαραθώνιο | 5 την ημέρα + Γυμναστική = Υγεία

  4. Παράθεμα: Η επιστροφή του ασώτου | 5 την ημέρα + Γυμναστική = Υγεία

  5. Παράθεμα: Τα παπούτσια της ζωής μου | 5 την ημέρα + Γυμναστική = Υγεία

Στείλτε σχόλια και παρατηρήσεις!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s