Δρομικός τουρισμός στον 32ο Μαραθώνιο Αθήνας

32ος Μαραθώνιος ΑθήναςΦέτος είχα πει ότι δεν θα τρέξω Μαραθώνιο. Το’πα και το’κανα λοιπόν! Δήλωσα από την αρχή συμμετοχή στον αγώνα των 10χλμ του 32ου Μαραθωνίου Αθήνας, αλλά όλο κάτι με κρατούσε πίσω και δεν ξεκινούσα την προετοιμασία.
Ήμουν σε άρνηση, δεν ήθελα να τρέξω καθόλου. Μέχρι και το τέλος του καλοκαιριού είχα αποφασίσει να μην τρέξω. Αρνητικότητα στο φουλ, σαν να είχα σιχαθεί πλήρως το τρέξιμο.

Τις τελευταίες μέρες την είδα αλλιώς και είπα «Ας πάω να τρέξω ένα 10άρι σαν τουρίστας!» Χωρίς χρονόμετρα, χωρίς πίεση. Καθαρή βόλτα-κατά προτίμηση με παρέα-, ψιλή κουβέντα και χάζεμα.

Το πρωί του αγώνα ξύπνησα στραβωμένη. Δεν ήθελα να πάω. Λίγο η βάρβαρη πρωινή ώρα, λίγο το ζόρικο κρύωμα που με ταλαιπωρούσε εδώ και μέρες, με είχαν ξενερώσει. Σηκώθηκα με το ζόρι και επέβαλλα στον εαυτό μου να μπει σε mode γιορτής και δρομικού τουρισμού.

Και πάνω που έχω ντυθεί και είμαι έτοιμη για να φύγουμε, ανοίγει η μύτη μου –κάτι που δεν μου έχει συμβεί ποτέ- και ξαναστραβώνω. Είναι πολύ αργά να κάνω πίσω όμως και έτσι μπαίνω στο τρένο με τα ματωμένα χαρτομάντιλα ανά χείρας.

Μέχρι να φτάσουμε το έχω ξεχάσει. Αφήνουμε τα πράγματά μας και πάμε στα block εκκίνησης. Εκεί συναντάμε τον Δημήτρη από την Adidas running team και αποφασίζουμε να τρέξουμε παρεούλα! Ο Δημήτρης είναι το γούρι μου, είχαμε τρέξει παρέα τα πρώτα 10χλμ στον 30ο Κλασικό Μαραθώνιο Αθηνών.

32ος Μαραθώνιος Αθήνας 10χλμΑπό την διαδρομή δεν θυμάμαι και πολλά. Μιλούσαμε ακατάπαυστα με το Δημήτρη, έβηχα σαν φυματική κωλόγρια (από το κρύωμα ντε) και κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι όση ώρα νόμιζα πώς φύσαγα τις μύξες μου (σικ), ήταν όλο αίμα, καθώς η μύτη μου είχε και πάλι ανοίξει. Ο συντρέχτης μου ψιλοανησύχησε, πρότεινε να σταματήσουμε στους διασώστες, αλλά μιας και το είχα πάθει και το πρωί δεν ανησύχησα και συνεχίσαμε το χαλαρό μας τρέξιμο κανονικά.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι πως ήμασταν οι μοναδικοί που είχαμε πιάσει ψιλή κουβέντα, όλοι οι άλλοι πήγαιναν «στα κόκκινα». Ευχαριστήθηκα απίστευτα τη βόλτα, τη λιακάδα, όλους τους μουσικούς που μας εμψύχωναν, την κουβεντούλα… Ήταν όλα τέλεια!

Στα τελευταία 2 χιλιόμετρα ο συντρέχτης μου ήθελε να ανοίξει, τον χαιρέτησα και συνέχισα χαλαρά χαζεύοντας. Μπαίνοντας Ηρώδου Αττικού ασυναίσθητα άνοιξα το βήμα μου, αλλά μόλις το κατάλαβα έκοψα. Τι νόημα είχε ένα σπριντ στα τελευταία μέτρα; Αυτά είναι όλη η ευχαρίστηση! Είχε δροσούλα, και χαλάρωσα εντελώς, και κάπως έτσι έφτασα στο Καλλιμάρμαρο γελαστή όπως πάντα!

Βρεθήκαμε με τον άντρα μου και φίλους, πήραμε τα πράγματά μας, κάναμε μασαζάκι στην Adidas (φουλ περιποίηση) και σιγά σιγά ανηφορίσαμε μέχρι την Φειδιππίδου για να βρούμε άλλους φίλους δρομείς και να κάνουμε κερκίδα για τους δρομείς του Μαραθωνίου.

32ος Μαραθώνιος Αθήνας

Πόσο δυνατή εμπειρία να εμψυχώνεις του δρομείς! Έκλεισαν οι φωνές μας και κοκκίνισαν τα χέρια μας από το χειροκρότημα! Θα μπορούσα να σταθώ εκεί όλη μέρα και να φωνάζω! Η χαρά που παίρναμε κάθε φορά που βλέπαμε κάποιον να παίρνει δύναμη από τις φωνές μας ήταν τεράστια! Και επειδή όλοι μας είχαμε τρέξει τη διαδρομή αυτή, είχαμε παθιαστεί και ουρλιάζαμε στους δρομείς σε σημείο τρέλας!
Όταν δε περνούσε κάποιος φίλος, τραντάζαμε το σύμπαν με τα χοροπηδητά και τις φωνές μας!

 

Ο 32ος Μαραθώνιος Αθήνας λοιπόν, ήταν για μένα μια αξέχαστη εμπειρία! Πέρασα πάρα πολύ όμορφα και χάρηκα που για μια φορά ήμουν εκεί να χειροκροτήσω τους φίλους μου που έτρεχαν. Ελπίζω να κάναμε καλή δουλειά σαν κερκίδα και να μας προτιμήσετε και μελλοντικά!

Συγχαρητήρια σε όλους τους δρομείς, καλή αποκατάσταση και του χρόνου με υγεία!

Posted in Γυμναστική | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , | 1 σχόλιο

Τα παπούτσια της ζωής μου

Κάθε δρομέας αποκτά μία ιδιαίτερη σχέση με τα παπούτσια του. Για κάποιον περίεργο λόγο συνδέουμε τις σημαντικές δρομικές μας στιγμές με τα παπούτσια μας, λες και αυτά τρέχουν για εμάς!

Είναι ελάχιστα τα παπούτσια με τα οποία έχω δεθεί συναισθηματικά. Τα έχω όμως στην καρδιά μου και όσο και αν τα ταλαιπώρησα και πλέον τα έχω συνταξιοδοτήσει (δεν μου αρέσει να λέω ότι τα έχω αποσύρει στην αχρηστία), δεν τα πετάω ποτέ και πάντα όταν τα βλέπω νοσταλγώ τις ωραίες στιγμές που ζήσαμε μαζί.

ASICS 2140

asics 2140Το 2ο ζευγάρι πραγματικών δρομικών παπουτσιών που αγόρασα. Αρχικά προβληματίστηκα. Η αίσθησή τους ήταν πολύ διαφορετική από τα προηγούμενα παπούτσια μου. Η σόλα μου φάνηκε πολύ σκληρή και άκαμπτη. Γρήγορα όμως τα συνήθισα και με αυτά τα παπούτσια ολοκλήρωσα το πρώτο μου δομημένο προπονητικό πρόγραμμα. Έτρεξα τα πρώτα μου Long Runs, έτρεξα σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και είδα πολλές διαδρομές που δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα έβλεπα. Τέλος, με αυτά έτρεξα τον πρώτο μου αγώνα δρόμου, πετυχαίνοντας μία αρκετά καλή επίδοση! Με αυτά τα παπούτσια έγινα πραγματική δρομέας.

ASICS 2160

asics 2160Όταν ένα παπούτσι μου έχει κάτσει καλά δυσκολεύομαι να το αλλάξω. Και έτσι μετά το 2140-αφού το ξαναπήρα, συνέχισα να παίρνω την ίδια σειρά παπουτσιών, με τελευταίο το 2160. Τι να πω γι’αυτό το παπούτσι… Ήξερα ότι μου κάθεται καλά, αλλά αυτό δεν ήταν μόνο εργαλείο! Ήταν πανέμορφο! Ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά την αντίθεση του μωβ παπουτσιού με τα φούξια κορδόνια! Αν και όταν έτρεχα σε χώμα το χρώμα καλυπτόταν, δεν έπαψα ποτέ να τα θεωρώ όμορφα. Με αυτά, έβγαλα τον κύριο όγκο της προετοιμασίας του πρώτου μου μαραθωνίου. Το μόνο πρόβλημα που αντιμετώπισα μαζί τους ήταν η μακρόστενη φουσκάλα στο πλάι της φτέρνας που με ταλαιπώρησε λίγο. Όμως έτρεξα πολλά και δύσκολα χιλιόμετρα μαζί τους και γι’αυτό τα έχω στην καρδιά μου!

BROOKS ADRENALINE GTS 12

Brooks Adrenaline GTS12Ό,τι και να πω για αυτά τα παπούτσια θα είναι λίγο! Λίγο καιρό πριν τον πρώτο μου μαραθώνιο έπρεπε να πάρω την σημαντική απόφαση σχετικά με το ποια παπούτσια θα φορέσω στον αγώνα. Δεν χωρούσε ρίσκο εδώ, οπότε πήγα στο Runners Corner στην Καλλιθέα για να βρω με σιγουριά το κατάλληλο παπούτσι για μένα. Ο Νίκος στο κατάστημα μου πρόσφερε μία εξαιρετική εμπειρία και παρόλο που γνώριζα ήδη τον τρόπο που πατάω, ασχολήθηκε μαζί μου για πολλή ώρα. Δοκίμασα διάφορα παπούτσια τρέχοντας στον διάδρομο και τελικά που πρότεινε αυτά. Τον εμπιστεύτηκα με κλειστά μάτια και είχα απόλυτο δίκιο! Τα έβγαλα καινούρια από το κουτί τους και έτρεξα ένα 30άρι Long run, παίρνοντας το ρίσκο, χωρίς να τα στρώσω πρώτα. Απίστευτη αίσθηση! Νόμιζα ότι πατούσα σε ουράνια τόξα και μονόκερους που πετάνε! Οι πόνοι που είχα σε όλες μου τις προπονήσεις εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας και τα πόδια μου ένιωθαν ανάλαφρα!

Τα παπούτσια αυτά με έφεραν στον Καλλιμάρμαρο όρθια, γελαστή και ευτυχισμένη! Πώς να μην δεθώ μαζί τους;

Αυτά είναι μέχρι στιγμής λοιπόν τα παπούτσια με τα οποία απέκτησα ιδιαίτερη σχέση, και ελπίζω η λίστα αυτή να μεγαλώνει συνεχώς!

Posted in Γυμναστική | Tagged , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Αφέθηκες, παραδέξου το!

Τις προάλλες μου έπιασε την κουβέντα μία κοπέλα στο γυμναστήριο. Είχε ένα εμφανώς αγύμναστο σώμα με αρκετά παραπανίσια κιλά. Δεν μιλήσαμε πάνω από 10 λεπτά συνολικά και μέσα σε αυτόν τον ελάχιστο χρόνο κατάφερε να μου πει ένα σωρό δικαιολογίες για την κακή φυσική της κατάσταση, σε έναν εντελώς σουρεαλιστικό μονόλογο.

Εντυπωσιάστηκα ξανά με το πόσο εύκολα παραμυθιαζόμαστε εμείς οι άνθρωποι και βρίσκουμε δικαιολογίες για τα λάθη που κάνουμε, αποδίδοντάς τα σε εξωγενείς παράγοντες.

Οι δικαιολογίες της ήταν οι κλασικές και μάλιστα μου της είπε την μία μετά την άλλη και δεν μπόρεσα να καταλάβω τι τελικά ισχύει, και με ποια χρονική σειρά τα έχει στο μυαλό της:

  1.  Παχαίνω εύκολα, ίσως να έχω πρόβλημα με τον θυρεοειδή μου. Ίσως. Αλλά δεν ξεχύλισαν τα κρέατα από αυτό. Αφέθηκες, παραδέξου το! Βλέπετε, κι εγώ με χάπι τον ρυθμίζω τον θυρεοειδή μου και αυτή η δικαιολογία είναι για εμένα κόκκινο πανί. Ναι, μπορεί αν έχει απορυθμιστεί να παχύνεις εύκολα και να δυσκολευτείς να τα χάσεις. Εννοείται όμως ότι χάνεις. Και εννοείται ότι για να παχύνεις τρως.
  2. Κάνω καθιστική ζωή. Δεν είναι ότι τρώω πολύ, απλώς δεν αθλούμαι. Κακώς δεν αθλείσαι, δεν το συζητώ. Όμως για να έχεις παραπανίσια κιλά τρως. Και ψεύδεσαι και τρως! Μην κάνεις τα στραβά μάτια σε όλα εκείνα τα γαλακτομπούρεκα, τις τυρόπιτες, τα μπυρόνια, τα ουζάκια που καταβροχθίζεις. Ψάξου, κάτι κάνεις λάθος στην διατροφή σου. Και δεν εννοώ αυτό:
  3. Κάνω το λάθος και τρώω βράδυ. Τι τρως το βράδυ; 2 γουρουνόπουλα; Κι εγώ βράδυ τρώω το κυρίως γεύμα της ημέρας, δεν παχαίνω! Και έχω και θυρεοειδή ε; Μην ξεχνιόμαστε! Είμαι μια ανωμαλία της φύσης; Δεν το νομίζω… Προφανώς τρως πολύ. Παραδέξου το!
  4. Κάποτε γυμναζόμουν πάρα πολύ και σταμάτησα. Αυτό είχε ως συνέπεια μέσα σε 3 μήνες να βάλω 15 κιλά! Κάποτε έτρεξα Μαραθώνιο. Τραυματίστηκα, απογοητεύτηκα και σταμάτησα τελείως την άσκηση για 2 μήνες. Δεν πήρα ούτε γραμμάριο. Και τρώω βράδυ και έχω θυρεοειδή. Όσο πάει γίνεται και καλύτερη η περίπτωσή μου!15 κιλά δεν παίρνεις όμως έτσι απλά. Σημαίνει ότι έτρωγες ανεξέλεγκτα. Για μήνες. Αφέθηκες, παραδέξου το! Αφέθηκες και σε πήρε η μπάλα. Το πολύ φαί σου έγινε συνήθεια. Και τρως. Τρως πολύ.
  5. Χάλασε το σώμα μου με την εγκυμοσύνη και μου έμειναν τα κιλά. Προφανώς! Ολόκληρο άνθρωπο έφερες στον κόσμο. Θα ήταν αφύσικο να περιμένει κανείς να μην υπάρχουν αλλαγές στο σώμα. Θα ήταν αφύσικο να επανέλθεις άμεσα. Όταν όμως έχουν περάσει 3,4,5-10 χρόνια τα κιλά που έχεις δεν είναι τα κιλά της εγκυμοσύνης που κάπως μαγικά έμειναν πάνω σου. Αφέθηκες και τρως παραπάνω. Παραδέξου το. Ξέρω πάρα πολλές μανούλες που έχουν κορμί να σου φύγει το σαγόνι.
  6. Είναι και η ηλικία…μετά τα 30 πέφτει ο μεταβολισμός. Το έχω ακούσει πολλές φορές. Ισχύει ότι ο μεταβολισμός μας μειώνεται με το πέρασμα του χρόνου. Είσαι όμως 35 χρονών μην παραμυθιάζεσαι και με αυτήν τη δικαιολογία. Αφέθηκες και τρως, παραδέξου το!

Μετά από τον καταιγισμό δικαιολογιών που άκουσα έμεινα με τις σκέψεις μου. Πόσος κόσμος άραγε παραμυθιάζεται με ένα σωρό δικαιολογίες; Ξέρω, είναι δύσκολο να παραδεχτούμε τα λάθη μας. Αλλά δε γίνεται μια ζωή να ζούμε στο ψέμα! Εφόσον σε ενοχλεί η εξωτερική σου εμφάνιση και η κακή φυσική σου κατάσταση, πίστεψέ με, δεν ωφελεί καθόλου να δικαιολογείσαι σε αγνώστους, γνωστούς, φίλους και οικογένεια. Εκείνοι δεν ενοχλούνται από το σώμα σου. Εσένα ενοχλεί. Εσύ πρέπει λοιπόν να κάνεις κάτι γι’αυτό.

Το βασικό βήμα για να μπορέσεις να αλλάξεις αυτό που τόσο σε ενοχλεί είναι να δεις τι λάθη κάνεις. Να παραδεχτείς το πιο απλό πράγμα στον κόσμο: ότι αφέθηκες! Δεν φταίει η μοίρα σου, το κακό το ριζικό σου. Στον καθρέφτη τα λάθη σου σε κοιτάνε κατάματα κι εσύ κοιτάς από την άλλη. Αυτό δεν βοηθάει. Παραδέξου στον εαυτό σου ότι κάνεις κάποια λάθη, εντόπισε ποια είναι και προσπάθησε να τα διορθώσεις. Μόνο έτσι θα αλλάξεις αυτά που δεν σου αρέσουν.

Αφέθηκες, παραδέξου το!

Posted in Διατροφή | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Η επιστροφή του ασώτου

Αγαπημένο μου τρέξιμο,

Είχα χαθεί για λίγο, το ξέρω. Και γι’αυτό φταίω μόνο εγώ. Εγώ που όταν αποφάσισα να τρέξω τον πρώτο μου μαραθώνιο είπα αμέτρητες φορές «ποτέ ξανά». Δεν θα ξαναέβαζα ποτέ τον εαυτό μου σε αυτή τη διαδικασία. Μόνο κούραση, πόνος, πειθαρχία, πρόγραμμα. Καμία ευχαρίστηση για μήνες. Απλώς να δω πώς είναι ο μαραθώνιος, έλεγα, και δεν πρόκειται να το ξανακάνω!

Αλλά μετά ήρθε 30ος Κλασικός Μαραθώνιος Αθηνών και με πλάνεψε. Πέρασα τόσο ωραία! Τόσα συναισθήματα, τόση ευτυχία! Ήθελα να το ξαναζήσω. Και έτσι, λίγο επιπόλαια, χωρίς να το σκεφτώ καν, αποφάσισα να τρέξω και την επόμενη χρονιά.

Και πάλι τα ίδια, τόσο σύντομα… Ξυπνητήρι, πειθαρχία, πρόγραμμα, χιλιόμετρα…πολλά χιλιόμετρα. Με κρύο, με ζέστη, νύχτα, μέρα, σε ανηφόρες, κατηφόρες, ευθείες, στενά με αυτοκίνητα, γκαπ-γκουπ τα πόδια στην άσφαλτο χωρίς καμία ευχαρίστηση. Μόνο κούραση και σούρσιμο για μήνες. Και ξανά τραυματισμός, και ξανά απογοήτευση.

Και ο 31ος Κλασικός Μαραθώνιος ήρθε. Αν μου ζητούσε κάποιος να τον περιγράψω με μία μόνο λέξη αυτή θα ήταν: Μαρτύριο.

Δεν μπορώ καν να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα το “runners high”. Πρέπει να έχει περάσει πολύς καιρός. Ίσως χρόνια, δεν ξέρω.

Χάλασα μόνη μου αυτό που μου έδινε ευχαρίστηση και ικανοποίηση.

Έμεινα 2 μήνες εκτός. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα. Όχι ότι μπορούσα βέβαια-ο τραυματισμός ήταν δικαιολογία λουκούμι στην περίπτωσή μου.
Αλλά κάποια στιγμή το ζήτησε το σώμα μου. Το μυαλό μου όχι-εξακολουθούσε να θυμάται τα άσχημα.

Και να’μαι πάλι εδώ τρέξιμο. Έχεις κάτι τόσο μαγικό, στο πρώτο λεπτό θυμήθηκα γιατί τρέχω. Απόρησα με τον ίδιο μου τον εαυτό που άντεξα 2 μήνες μακριά σου! Τώρα όμως το παιχνίδι άλλαξε. Δεν με ενδιαφέρει χρόνος, δεν με πειράζει που έχω χάσει τις επιδόσεις μου. Τρέχω επειδή με ευχαριστεί. Κάθε φορά πλέον νιώθω το “runners high”. Απολαμβάνω την απόλυτη μοναξιά μου, την μουσική στα ακουστικά μου, κάθε μου βήμα.

Τρέχω επειδή το θέλω, όσο θέλω. Όχι όσο πρέπει. Κάνω και καμια διαλειμματική, κανένα τεμπάκι επειδή μου αρέσει, όχι επειδή πρέπει.

Και όταν μου έρθει η όρεξη να βασανιστώ ξανά και να σε μισήσω θα το κάνω. Αλλά όχι ακόμα. Πρώτα θα σε ευχαριστηθώ και μετά.

Posted in Γυμναστική | Tagged , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

31ος Κλασικός Μαραθώνιος Αθηνών 2013

Από τον φίλο Κωνσταντίνο Μπαλατσούκα

Μερικές σκέψεις με αφορμή τον πιο άνετο Μαραθώνιό μου μέχρι τώρα

Αφού τερμάτισα, πολύ χαρούμενος, τον Μέγα Αλέξανδρο τον Απρίλιο 2013, ολοκληρώνοντας 2 Μαραθωνίους σε 4 εβδομάδες, δεν ήθελα να ξανατρέξω. Ψυχολογικά ένοιωθα γεμάτος αλλά όχι μπουχτισμένος. Ήρεμος, άφησα τον χρόνο να περνάει, δεν πίεσα προς καμία κατεύθυνση τον εαυτό μου. Αν ξανάρθει, θα έρθει μόνο του, σκεφτόμουν, με μια μικρή ανησυχία μήπως και δεν έρθει.

Μα ήρθε: Γύρος Νέας Σμύρνης, έτρεξα ένα 6ράκι προπονητικό την προηγούμενη Παρασκευή και στον αγώνα ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα. Μετά, ξανασταμάτησα. Χωρίς κανένα άγχος, πλέον, ήξερα ότι θα το ξαναθελήσω.

Όταν ήρθε το email από τον ΣΑΦΑΝΣ ότι οι εγγραφές για τον 31ο ΚΜΑ άνοιξαν, θεώρησα δεδομένο ότι θα τρέξω και γράφτηκα. Άρχισα να τρέχω και πάλι, χωρίς πίεση, χωρίς άγχος, η χαρά του τρεξίματος επανήλθε από μόνη της. Απλά, χωρίς να κάνω κάτι συνειδητά. 31st Athens Classic Marathon

Όπως συνήθως, αυτό που ονομάζω καταχρηστικά προετοιμασία ξεκίνησε στην Πάρο. Με τον ΓιάννηΚ – έχει αρχίσει να γίνεται παράδοση – αλλά και τον ΜιχάληΠ για τον οποίο ο επερχόμενος Μαραθώνιος θα είναι ο πρώτος. Κανονίζουμε Γιάννενα και υπολογίζω να τρέξω ένα ακόμα τριαντάρι στις 3 εβδομάδες πριν τον ΚΜΑ.

Σεπτέμβριος και για δεύτερη φορά ο Αθανασάκειος Ημιμαραθώνιος, Σχηματάρι-Τανάγρα, ένας ωραίος απογευματινός, όχι ιδιαίτερα εύκολος, αγώνας. Χαλαρά και κάπως άνετα. Ακριβώς μια εβδομάδα μετά, ο απαράδεκτος Ημι του Μαραθώνα. Τερμάτισα πολύ πιο κουρασμένος από τον Μεγαλέξανδρο και για πρώτη φορά στη ζωή μου σκέφτηκα πραγματικά να σταματήσω το τρέξιμο και τους αγώνες. Πέρασα μια εβδομάδα τρεξιματικά προβληματική αλλά το 30ρι στον Γύρo της Παμβώτιδας μαζί με την υπέροχη παρέα ΚώσταΚ και ΜαρίναςΚ με επανέφερε.

Αποφάσισα να κάνω και το άλλο 30ρι, που βγήκε 31, στο τέλος του Σεπτεμβρίου. Πολύ κακός υπολογισμός φαγητού και τροφοδοσίας είχε ως αποτέλεσμα να ξεκινήσω νηστικός και να τερματίσω με ρίγη, για πρώτη φορά στην ζωή μου πανικοβλήθηκα. Ευτυχώς η ΑνναΒ, που την έπρηξα στο τηλέφωνο, με επανέφερε στην φυσιολογική πραγματικότητα.

Οι Σπέτσες για 3η συνεχόμενη χρονιά με ακόμα χειρότερες συνθήκες και ακόμα χειρότερη επίδοση με άγχωσαν κάπως. Ok, σχεδόν όλοι πήγαν χειρότερα από πέρυσι, αλλά αυτό δεν μου λέει κάτι.

Είχα ήδη αγχωθεί με τρόπο περίεργο. Μετά από 5 Μαραθωνίους, ξέρεις τι σε περιμένει στον 6ο . Εστιάζει το μυαλό στα άσχημα και ξεχνώ την αυξημένη δρομική εμπειρία η οποία συμβάλλει πραγματικά πολύ.

Βαρτζάκειος υπό ήλιο και τα γνωστά 6 χλμ από το σπίτι μέχρι το ΣΕΦ για να κάνω 21. Τερματίζω χάλια. Άργησα να συνειδητοποιήσω ότι για πρώτη μου φορά έκανα 21 χλμ μόνο με νερό, χωρίς τζελάκια ή άλλη τροφοδοσία. Στο τέλος δοκίμασα saltstick και αποφάσισα να τα συμπεριλάβω στην τροφοδοσία μου στον Μαραθώνιο.
Αργότερα κατάλαβα ότι όλα αυτά συνέβαλλαν τα μέγιστα στην άνεση με την οποία έβγαλα τον αγώνα.

Το περίεργο άγχος συνεχίστηκε αλλά σαν να μην ήταν τόσο έντονο πλέον. Φτάνει η στιγμή, πίσω δεν κάνουμε. Εβδομάδα υδατανθράκωσης και χαλάρωσης, ωραίες στιγμές στην expo με πολλούς φίλους. Το βράδυ μακαρόνια και οι μικρές ετοιμασίες πριν τον μεγάλο αγώνα.

Πρωινό ξύπνημα άνετο. Κρύο ντουζάκι αλλά η διάθεση είναι απλά καλή. Ο καιρός δεν θα είναι σύμμαχος, τουναντίον, μέρες το ξέρουμε, αλλά δεν πρέπει να μας επηρεάσει.

Συγγρου-φίξ για τα πούλμαν, συνάντηση και φωτό με γνωστούς και μη εξαιρετέους αλλά και με τον ΝίκοΠ. 26 χρόνια φιλία, κατά καιρούς χανόμαστε, ορειβατικό παρελθόν και θέληση να τρέξει Μαραθώνιο, θέληση στην οποία με πολλή χαρά βλέπω ότι έχω βάλει κι εγώ ένα λιθαράκι. Είναι ενθουσιασμένος από την ατμόσφαιρα, το πνεύμα, ακόμα και η μετακίνηση με το πούλμαν θυμίζει εκδρομές των εφηβικών μας χρόνων.

Ξημερώνει κι εμείς στους δρόμους τριγυρνούμε. Με κατεύθυνση την Αφετηρία της κλασικής διαδρομής. Πολύχρωμος κόσμος από όλον τον πλανήτη, μια και μόνο φορά να βρεθεί κάποιος άσχετος με το τρέξιμο εκεί είναι σχεδόν σίγουρο ότι κάποια επόμενη φορά θα εκκινήσει. Πλάκα με τους φίλους και τους γνωστούς, παξιμάδια, λουκοζέιντ, μπανάνα, λίγο παστέλι και μαύρη σοκολάτα, όπως πάντα. Βαζελίνη και αντηλιακό, τελευταίος έλεγχος στις τσέπες: 7 τζελάκια, 10+ saltsticks, χαρτομάντηλα, υγρά μαντηλάκια, mp3 player just in case, κινητό, αντηλιακό για επανάληψη στο 21.1 και, για πρώτη φορά, μια καριόκα από τον Παπαπαρασκευά. Ένα επιπλέον κίνητρο να φτάσω στο Καλλιμάρμαρο.

Κινούμαστε προς τα blocks. Τελευταίος χαιρετισμός με ΝίκοΠ, είμαι σίγουρος ότι θα με περάσει στον δρόμο. Ήδη μέσα, βρίσκω ΒασίληΚ και ΤάσοΔ (βγάλαμε μαζί πέρυσι τις ανηφόρες της Παλλήνης), ΓιώργοΣ (και πάλι, μετά τη Θεσσαλονίκη), ΓιώργοΦ και ΑντώνηΡ. Αρχίζουμε έναν ξεαγχωτικό μοναδικό χαβαλέ, πλάκα και ανέκδοτα, αποσπασματα από ελληνικές ταινίες, ανωριμότητες σαν μικρά παιδιά, ό,τι χρειάζεται για την στιγμή, χαλαρώνουμε. Η διάθεσή μου ανεβαίνει, το πρώτο block ξεκινά, περπατάμε κι εμείς.

Χτυπάμε χέρια, “καλόν αγώνα” ευχόμαστε δυνατά, ξεκινάμε. Το άγχος περνάει, εξαφανίζεται, νοιώθω δυνατός και σίγουρος ότι θα τερματίζω μα όχι αλαζών, προσγειωμένος, με πάθος, με σεβασμό αλλά χωρίς φόβο. Παίρνω το πρώτο τζελάκι και πάμε μαζί με τον ΑντώνηΡ. Ως ζέσταμα τα πρώτα λίγα χιλιόμετρα μέχρι να στρίψουμε αριστερά για τον Τύμβο. Το πολύ ξεχωριστό σημείο όπου αναγνωρίζω συντρέχτες, φωνές και high five. Χαρά μεγάλη που βλέπω τον ΔημήτρηΤ επιτέλους να τρέχει Μαραθώνιο. Παλιός συμφοιτητής, έχουμε χαθεί, μόνο στους αγώνες βρισκόμαστε.
Συγκίνηση και θαυμασμός για τον Μιλτιάδη και τους στρατιώτες του. Κουβέντα με τον Αντώνη για τους Περσικούς Πολέμους, πρώτος σταθμός, νερό, συνέχεια της κουβέντας με θέματα τον Γρ. Λαμπράκη και τις πορείες.

Βγαίνουμε ξανά στη Μαραθώνος. Πιάνω αριστερά, πάντα μ’ αρέσει να τρέχω δίπλα στη νησίδα. Κάποια στιγμή ο Αντώνης ανοίγει, χαιρετιόμαστε. Με συναντά και με περνάει η ΒανέσσαΚ, πρώτος της, πάει αέρας. Ύστερα από λίγο ο ΝίκοςΠ, άνετος και αυτός.
Μπαίνουμε στη Ν Μάκρη. Παιδάκια με μετάλλια από τοπικούς παράλληλους αγώνες να μας χαιρετούν. Πόσα χέρια χτύπησα δεν θυμάμαι, άρχισε να κοκκινίζει η παλάμη μου, άλλαξα για λίγο μεριά να χτυπάω και με το άλλο χέρι. Μουσικές δυνατές και κόσμος να εμψυχώνει.
Επιτέλους περνάω το σημείο αναστροφής του Ημί του Μαραθώνα. Ανηφορίτσα και δέντρα.

Ξαφνικά, περίπου στο 12, συναντώ τον ΑριστείδηΚ, όπως το 2010, στον πρώτο μας, αν και τότε βρεθήκαμε μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω. Αποφασίζουμε να συνεχίσουμε μαζί και αρχίσει ένα υπέροχο cruising. Συζητάμε, μιλάμε, σχολιάζουμε, κάνουμε πλάκα. Είναι εντυπωσιακό: Όταν συντρέχεις με κάποιον απλά γνωστό είναι σαν να είσαι φίλος για πολλά χρόνια και εύκολα ανοίγεις κομμάτια της ψυχής σου.

Γιατί τρέχουμε;

Διότι μας αρέσει, (θα πρέπει να) είναι η απάντηση, τουλάχιστον στην επιφάνεια. Παρακάτω; Τι υπάρχει; Πόσο πραγματικά εγωιστικό είναι; Ίσως πάρα πολύ. Ο κάθε ένας μας φτιάχνει , δημιουργεί, εκφράζει κάτι υποσυνείδητο και το προβάλλει. Κάποιοι μέσα από το τρέξιμο. Ο εγωισμός μας είναι αυτός που πρέπει να υπηρετήσουμε. Με διαφορετικό τρόπο για τον κάθε έναν.
Πάντα με εντυπωσιάζει, ενώ πλέον δεν θα έπρεπε, πόσοι τρέχουν με πολύ συγκεκριμένο, σαφώς εκπεφρασμένο, σκοπό: Μπλουζάκια παρεϊστικα που φτιάχτηκαν ειδικά για τον συγκεκριμένο αγώνα. Ομάδες διάφορες, από σχολεία μέχρι ιδρύματα, σύλλογοι για τους αμερικανούς βετεράνους πολέμου, ποδοσφαιρικές φανέλες.
Κάποιοι τρέχουν για δικούς τους ανθρώπους που έχασαν…

Συνεχίζουμε με τον Αριστείδη στις πιο υποτιμημένες ανηφόρες του κόσμου: Κλασική διαδρομή πριν το 21.1! Ναι, υπάρχουν και είναι δύσκολες. Όλοι όμως νομίζουμε ότι οι πραγματικές ανηφόρες αρχίζουν μετά. Με πολύ μπλα μπλα φτάνουμε στη μέση. Πλέον, έχουμε λιγότερα χιλιόμετρα να κάνουμε από αυτά που έχουμε ήδη κάνει. Κομβικό σημείο. Προσπαθώ να κάνω ψυχολογικό reset: Είμαι στο μηδέν και έχω έναν Ημί μπροστά μου. Διάθεση στα ύψη και ηθικό ακμαιότατο.

Κόσμος που απαλύνει οπτικά τις ανηφόρες, είναι ένα boost και αυτό όταν ψάχνεις το παραμικρό που θα μπορούσε με τον οποιονδήποτε τρόπο να σε ωθήσει.
Στο 22.5 με φωνάζει ο ΆγγελοςΣ. Έχει εγκαταλείψει, τον βλέπω να κάθεται, δεν μιλάω και κάνω προσπάθειες να το συνειδητοποιήσω, κυριολεκτικά δεν πιστεύω αυτό που βλέπω, είναι γιατί δεν θέλω να το πιστέψω. Μου εύχεται καλό τερματισμό και, πλέον, προσπαθώ να το ξεχάσω, μα δεν είναι εύκολο. Κόσμος ζορίζεται, σταματάει, πρώτες βοήθειες, η ανηφόρα είναι σαν εκατόμβη.

Τροφοδοσία. Το Α και το Ω σε έναν Μαραθώνιο. Όσο καλή προετοιμασία και να κάνεις, η λανθασμένη ελλιπής τροφοδοσία είναι ικανή να καταστρέψει τα πάντα. Η προσαρμογή της στις αγωνιστικές συνθήκες είναι αναγκαία. Η συνειδητοποίηση ότι με την υγρασία οι ηλεκτρολύτες χάνονται πολύ γρήγορα και πρέπει να αναπληρώνονται άμεσα είναι σωτήρια. Πήρα 5 saltsticks, στο 7.5 και ανά 7.5 με πολύ νερό και 7 τζελάκια σύνολο. Ισοτονικά και ό,τι υπήρχε στους σταθμούς.

Συναντώ τον ΓιάννηΤ, μαζί τρέξαμε στον Αθανασάκειο, χαίρομαι γιατί τον έπεισα και αυτόν να τρέξει την κλασική. Έχει δυνάμεις, περνάει.
Λίγο πριν το Άλεξ Πακ βρίσκω έναν με φανέλλα του ΠΑΟΚ. “Πάμε ρε μπαοκάρα”, λέω, τρελλαίνεται και αρχίζει τα συνθήματα. “Μετά θα πας Καραϊσκάκη;” ρωτώ, “Θα στο καρφώσει ο ΜήτρογλΑς”, συνεχίζω. Τα ψιλοπαίρνει, “πήρατε θάρρος που δεν παίζει ο Γκαρσία” και διάφορα άλλα, γέλια, καλούς τερματισμούς ευχόμαστε. (για την ιστορία, εκείνο το βράδυ ο Ολυμπιακός συνέτριψε άνετα τον ΠΑΟΚ 4-0).

Λίγο πιο κάτω συναντούμε ΚώσταΚ και ΜαρίναΚ. Πολύ όμορφες αυτές οι συναντήσεις, ο ένας δίνει δύναμη στον άλλον.

Βενζινάδικα.

Τα προσέχω στην Κλασική. Σκέφτομαι όταν αν ήμουν αυτοκίνητο θα έμπαινα, θα ανεφοδιαζόμουν και θα έφευγα. Τρέχοντας μου δίνεται η ευκαιρία να παρατηρώ ασήμαντες λεπτομέρειες, να τα εντάσσω στις προσπάθειές μου να μην βαρεθώ, να δουλεύει το μυαλό. Μοιράζομαι τις σκέψεις μου με τον Αριστείδη και απορώ γιατί οι ιδιοκτήτες δεν τα ανοίγουν αυτήν την ξεχωριστή Κυριακή, με δυνατή μουσική και εμψύχωση των δρομέων.

Φανάρια.

Η ίδια πλάκα σε κάθε αγώνα, θα περάσουμε με πράσινο άραγε; Παρατηρώ τους κύκλους όσο πλησιάζω. Τελικά μερικά πράγματα μπαίνουν σε μια αναπόσπαστη ρουτίνα η οποία, εντελώς παραδόξως, βοηθάει να μην ρουτινιάζει το τρέξιμο.

Μουσική.

Είχε μέχρι και …τσαμπούνες (για τον ΧάρηΜ και τις λοιπές τρώγλες που θα το διαβάσουν, ναι, αυτές) σε ένα σημείο. Αλλά για πρώτη φορά μουσική ζωντανή και μη σε τόσα πολλά σημεία, είναι πολύ σημαντικό για τους δρομείς, θα ήθελα παντού, όποια μουσική, κάθε είδους.

Ανηφόρες Παλλήνης και κόσμος πολύς να επευφημεί. Πιάνουμε χαβαλετζίδικη κουβέντα με διάφορους άλλους δρομείς. Ένας αμερικανός, 70 ετών, έχει τρέξει 229 Μαραθωνίους, έχει στόχο τους 250, “you are still young” μου απαντάει όταν του εκφράζω τον θαυμασμό μου.
Πλησιάζουμε στον Σταυρό. Ο κόσμος εκδηλωτικός. Τροφοδοσία στο 30 και λέω ότι έχω, πλέον, ένα δικό μου 12ρι μπροστά. “Άντε, λίγο ακόμα” φωνάζουν από παντού, ειδικά στη γέφυρα, ο Ηρακλής Σ είναι εκεί, αλλά τώρα αρχίζουν τα δύσκολα και τα πραγματικά ωραία.
Έχω δυνάμεις, για πρώτη φορά το νοιώθω, έχω πολλές. Για πρώτη φορά δεν σταματώ για διατάσεις, ακολουθώντας την συμβουλή της Αθανασίας Τσουμελέκα την προηγούμενη, στην expo. Αφήνω τον Αριστείδη, όχι χωρίς ένα μικρό συνειδησιακό βάρος. Ήταν περίπου 19 από τα πιο όμορφα δρομικά χιλιόμετρα της ζωής μου, σε ευχαριστώ πολύ!

Στη Μεσογείων, για τέταρτη συνεχή φορά, η ΚατερίναΧ και ο ΆρηςΚ με …πλακάτ! Thanks και πάλι. Φωτογραφίες, φιλιά και συνεχίζω την κατηφόρα, προσεκτικά.
Κοιτάζω το ρολόι του κινητού. Ο στόχος μου ήταν ο τερματισμός. Αν ένοιωθα καλά, να μην σπάσω το αρνητικό ρεκόρ της …στοιχειωμένης Μεσσήνης, αν πολύ καλύτερα, κάτι γύρω στο 5:15. Υπολογίζω, πολύ χοντρικά, ότι με έναν ρυθμό περίπου στο 7’/χλμ θα κάνω, ίσως, personal best. Χμ, ας κατανείμω δυνάμεις.

Παιδάκια πολλά και high five μέσα στην Αθήνα, πλέον. Νομισματοκοπείο και μια περίεργη αίσθηση ότι έχω πολλά χιλιόμετρα πολλά μπροστά μου.

ΣπύροςΠ, για μια φορά ακόμα. Στα brevets εγώ απ’ έξω, στον Μαραθώνιο εκείνος, για ενθάρρυνση και φωτογραφίες! Με βρίσκει γρηγορότερο απ’ ότι πέρυσι στο ίδιο κομμάτι και τα χρονόμετρα επιβεβαίωσαν την αίσθησή του. Πάμε παρέα, δυο τρεις κουβέντες. Κατεχάκη, η αναστροφή του 10ριού που είχα κάνει το 2009, άλλα 5 και φτάσαμε. Η πρώτη σπίθα συγκίνησης με το πανό: “Κράτα ρυθμό”. Οι Λαγοί με τα κρουστά τους μας ανεβάζουν αφάνταστα!

Ντυνάν και ακούω φωνές. Ο Συντρέχτης ΔημήτρηςΚ και ο ΜάνοςΠ! Τους χαιρετώ, τους περνάω, “πάω για personal best” τους φωνάζω. “Φτάνω όπου δεν μπορώ”, δεν μπόρεσα να τους το φωνάξω, λυγμός.

Σε λίγο τους νοιώθω δίπλα μου, πάμε μαζί. Δεν θα περπατήσω ούτε στην ανηφόρα της Φειδιππίδου, πριν το “Αθήναιον”, σκέφτομαι ήδη από πριν και τα καταφέρνω. Καταλαβαίνω αρκετά άδειες τις τσέπες, νοιώθω σαν μονοθέσιο της F1 που του τελειώνουν τα καύσιμα, πλησιάζει στο τέρμα αλλά ξέρει ο οδηγός του ότι έχει αρκετά καύσιμα για να φτάσει. Μόνο που εδώ, οδηγός και αυτοκίνητο ταυτίζονται.
Αποχαιρετώ και ευχαριστώ τον ΣπύροΠ.

Ο ΜάνοςΠ βρίσκει συγγενείς του και τρελαίνεται. Σαν να τον αρπάζει από τα μαλλιά η ασημένια σφήκα, μα δεν τον τινάζει πάνω. Του δίνει ώθηση και φεύγει, δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε, πάμε με τον Δημήτρη, τους πόνους που εμφανίζονται, την συγκίνηση που μας κυριεύει, την πλάκα που κάνουμε σε κάποια παιδιά που παίζουν ροκ και τους ζητάμε Τερλέγκα.

Το Χίλτον φαίνεται τόσο μακριά αλλά το φτάνουμε. Στο άγαλμα του δρομέα, μέγιστη ειρωνεία της τύχης, περπατάμε, δεν με ενδιαφέρει, δεν με νοιάζει ο χρόνος. Προσπαθούμε και καταφέρνουμε να τρέχουμε και πάλι.

Ο ΓιάννηςΜ, δεν τον αναγνωρίζω αμέσως, τον προσκαλώ να τερματίσουμε μαζί, κάνω τις συστάσεις, πλησιάζουμε.

Η έκρηξη που με περνάει σε ονειρώδη φάση: Τα παιδιά ήταν εκεί, όλα, δεν βλέπω παρά λίγα πρόσωπα, νοιώθω μια ομάδα. Σηκώνω και τα δυο μου χέρια, για να δείξω “6” 4+2, για να πείσω τον εαυτό μου ότι οι Μαραθώνιοί μου δεν μπορούν πια να μετρηθούν στα δάχτυλα του ενός χεριού. 

I did it MY Way. Αγνοώντας και αψηφώντας ό,τι δεν μου άρεσε, χωρίς προπονητές, χωρίς προγράμματα, χωρίς χρονόμετρα, απλή, πρωτόγονη απόλαυση του τρεξίματος per se. Δεν έχει σημασία αν κάνω καλά ή όχι. Έχει σημασία ότι το ευχαριστιέμαι.

Στρίβουμε στην Ηρώδου Αττικού, το ομορφότερο χιλιόμετρο και το όνειρο συνεχίζεται. Βλέπουμε Ρένα, Στράτο, Αντίπαλο Αρχηγό (σε κάθε …ζυγή μου Κλασική) και Μίκα, Άννα (δεν ήξερα εκείνη τη στιγμή τι έκανε αλλά την είδα χαρούμενη πολύ) και Λύκο, ΒασιλικήΠ και ατέλειωτα high five.

Να το Καλλιμάρμαρο, μια ακόμα Κλασική τελειώνει, ένας ακόμα Μαραθώνιος. Κατευθυνόμαστε προς την αντίθετη μεριά του σταδίου και το πανό στην πεζογέφυρα:

250m to go

Από την απεριόριστη χαρά μου, δεν σκέφτομαι. Άπειρες σκέψεις θέλουν να περάσουν από το μυαλό μου, μα δεν σκέφτομαι. Δεν εγκατέλειψα, είμαι άνετος, απολαμβάνω. Ο ΓιάννηςΑ από τον ΣΑΦΑΝΣ βγάζει φωτογραφίες, η άσφαλτος τελειώνει, πεζοδρόμιο, μπαίνουμε στο Στάδιο. Αμερικανός δίπλα βιντεοσκοπεί και μιλάει, εμφανώς συγκινημένος που ζει αυτήν την εμπειρία. Ξαφνικά βλέπω το χρονόμετρο, ένας σωστός και ένας λανθασμένος υπολογισμός με κάνει να φωνάζω σε Δημήτρη και Γιάννη “Αν δείξει κάτω από 27’ θα έχω κάνει personal best” και, τρελλαμένος εντελώς, τρέχω, παρασέρνοντας τους, δεν με νοιάζει τίποτα, ούτε και οι φωτό, τρέχω και ζω για 6η φορά αυτήν την μαγευτική στιγμή, της απόλυτης μοναξιάς, με όσους και να τερματίζεις μαζί, την στιγμή της τρέλλας και του απόλυτου εγωισμού, την στιγμή του τερματισμού ενός Μαραθωνίου και μάλιστα της Κλασικής Διαδρομής.

Δεν θυμάμαι, μεγάλο μέρος της πραγματικότητας έχει ανασταλεί. Είδα φωτό μετά τις οποίες δεν τις θυμόμουν καθόλου, ειδικά μία από την ΓιάνναΚ, έχω ανακαλέσει κάποιες μνήμες, αλλά μέχρι τα μετάλλια όλα είναι στο περίπου.

Αγκαλιές και κλάματα χαράς. Βλέπω τους δικούς μου ανθρώπους που έχουν έρθει σε έναν ακόμα τερματισμό μου και συγχρόνως δεν τους βλέπω, η μητέρα μου έχει έρθει, την βλέπω αλλά δεν καταλαβαίνει ότι δεν την βλέπω. Βγάζω την …καριόκα από την τσέπη και με φωτογραφίζει ο Γιώργος Σπύρος, προχωρώ, αγκαλιάζω τη Μαρία. Κάνω …παρέμβαση στο video του Αμερικανού!

Το πέταλο του Καλλιμάρμαρου είναι η προετοιμασία για την προσγείωση, βλέπω διάφορους γνωστούς και αρχίζει η πραγματικότητα να επανέρχεται, τηλεφωνώ σε μερικούς ακόμα δικούς μου ανθρώπους.
“Μα έχω αδιάβροχη καρδιά που μ’ ανεβάζει” παίζουν δυνατά τα μεγάφωνα και …πανηγυρίζω. Λίγο πριν τα μετάλλια σηκώνω τα χέρια και μόνος μου φωνάζω: “ΕΧΩ ΤΕΡΜΑΤΙΣΕΙ 6 ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΥΣ, 4 ΣΕ ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ, 4 ΚΛΑΣΙΚΕΣ”. Συνέρχομαι και παίρνω το μετάλλιό μου. Λίγο πιο κάτω, ο Μάνος, τα ξαδέρφια του, αγκαλιές, φωτογραφίες, βγαίνω από το Στάδιο και κάθομαι δίπλα στον ΓιάννηΜ, λίγο πριν τα φορτηγά με τα πράγματα.

Προσγείωση, δεν μιλάμε πολύ, αλλά καταλαβαινόμαστε απόλυτα. Περνάει η ΛέναΜ, πρώτος της Μαραθώνιος, συναντώ ΚώσταΚ και ΜαρίναΚ, πρώτος δικός της Μαραθώνιος, χαρές, συγχαρητήρια.

Είμαι και νοιώθω αδιανόητα ξεκούραστος, δεν πιάστηκα ούτε κατ’ ελάχιστον την επόμενη μέρα, ήταν σαν να μην έτρεξα. Για …12 δευτερόλεπτα δεν έκανα, τελικά, personal best. Ok, θα μπορούσα να πάω πιο γρήγορα, δεν έφτασα στα όριά μου, αλλά ποιο θα ήταν το νόημα; Το ευχαριστήθηκα σφόδρα, έζησα μια ακόμα ξεχωριστή, υπέροχη εμπειρία.

ΝίκοςΠ, τερμάτισε και του βγήκε ο αγώνας όπως είχε υπολογίσει, με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, με περίμενε μετά. Πολύ τον χάρηκα!

Δεν συνέρχεσαι αμέσως, περνάνε ώρες και μέρες μετά τον τερματισμό ενός Μαραθωνίου, όσο άνετος και αν είναι.

Αν το θέλουμε, κάθε χιλιόμετρο μας κάνει σοφότερους.
Όλα είναι δρόμος.
Πάμε γι άλλα!

Κωνσταντίνος Μπαλατσούκας

Posted in Γυμναστική | Tagged , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ο γλυκόπικρος 31ος Κλασσικός Μαραθώνιος Αθηνών

…ή αλλιώς: ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ*

*Φράση δανεισμένη από τον φίλο δρομέα Νίκο, ο οποίος την ξεστόμισε όταν μετά από ατυχίες και προβλήματα κατάφερε να τερματίσει πέρσι τον 30ο Κλασσικό Μαραθώνιο Αθηνών.

31st Athens Classic Marathon
Από πού να τον πιάσω τον φετινό Μαραθώνιο; Από όπου και να τον πιάσω, πονάει!

Η προετοιμασία για τον 31ο Κλασσικό Μαραθώνιο Αθηνών

Η προετοιμασία προχωρούσε δυνατά και μπορούσα να αισιοδοξώ ότι όλα θα πάνε καλύτερα από τον περσινό Μαραθώνιο. Οι χρόνοι, τα χιλιόμετρα, το σώμα μου, μου έδειχναν ότι όλα βαίνουν καλώς. Η περσινή μου εμπειρία με είχε κάνει να ξεπεράσω τις φοβίες μου για την διαδρομή.

Και λίγο πριν φτάσει η προετοιμασία στο τέλος της έφαγα την πρώτη σφαλιάρα. Εξαιρετικά δυνατός πόνος στο ισχίο κατά τη διάρκεια μίας προπόνησης με οδήγησε άμεσα στον γιατρό και με άφησε εκτός για 3 εβδομάδες, με χάπια, φυσικοθεραπείες και μεγάλη αγωνία.

Πριν την εκκίνηση του 31ου Κλασσικού Μαραθωνίου Αθηνών

Φτάνοντας στον Μαραθώνα προσπάθησα να ηρεμήσω και να μπω στο γιορτινό κλίμα.

Και σχεδόν τα κατάφερα όταν συνάντησα φίλους και γνωστούς, βγάλαμε φωτογραφίες με τον Παναγιώτη, γελάσαμε με τον κουστουμαρισμένο αθλητή με το σκαρπίνι, πειράξαμε ο ένας τον άλλον, μετρήσαμε τις 30 φορές που έδεσε και ξαναέλυσε τα κορδόνια του ο Νίκος γιατί ήταν σφιχτά-χαλαρά κ.ο.κ. και κάπως έτσι έφτασε η ώρα να πάρουμε τις θέσεις μας στα blocks της εκκίνησης.

Βάζω τα ακουστικά στα αυτιά μου, πιάνω δορυφόρους με το κινητό και είμαι πανέτοιμη!
Είμαι ένα block πιο μπροστά φέτος και τα πράγματα δείχνουν πολύ διαφορετικά. Ακούμε τα πάντα καθαρά, τον όρκο (είχαμε δώσει όρκο και πέρσι;;;), το μπαμ της 1ης εκκίνησης, τα πυροτεχνήματα και βλέπουμε τα μπαλόνια να ξεχύνονται στον ουρανό!

Η γιορτή αρχίζει!

Δεν προλαβαίνω αυτή τη φορά να σκεφτώ πολλά, μέσα σε 3 λεπτά έχουν γίνει και οι 3 πρώτες εκκινήσεις και χωρίς να το καταλάβω περνάω την αψίδα και ξεκινάω το χρονόμετρό μου.

Ξεκινάμε μαζί με τον Αργύρη, κι αυτός δρομέας της Adidas Running Team, αλλά πολύ πιο γρήγορος από εμένα. Ξεκινάει συγκρατημένος και πάμε με τον ρυθμό μου αργά και χαλαρά. Χαζοκουβεντιάζουμε τους στόχους μας, λέμε για τη διαδρομή, και προσπαθούμε να βρούμε κάποιο σύννεφο στον ουρανό να μας σώσει.

Έχω ήδη αρχίσει να στάζω από τον ιδρώτα πριν καν φτάσουμε στο 3ο χλμ και με ζώνουν τα φίδια. Τα πράγματα θα είναι δυσκολότερα από όσο περίμενα.

Μπαίνοντας στον Τύμβο του Μαραθώνα βρίσκουμε ευκαιρία να δούμε τους πιο γρήγορους δρομείς να περνάνε δίπλα μας κατά την έξοδό τους από τον Τύμβο. Χαιρετάμε τον Παναγιώτη, την Άννα και τον Μανώλη που πάνε σφαίρα!

Ξαναβγαίνουμε στη Μαραθώνος και ο Αργύρης μου λέει ότι ήρθε η ώρα να ανοίξει τον ρυθμό του και να με αφήσει πίσω. Δίνουμε τα χέρια και ευχόμαστε ο ένας στον άλλον καλό τερματισμό. Για λίγα χιλιόμετρα ακόμα βλέπω την πλάτη του μέχρι να χαθεί σταδιακά από μπροστά μου.

Και τώρα μόνη.

Τα χιλιόμετρα τσουλάνε πιο αργά φέτος, ο ήλιος καίει πολύ, ο κόσμος γύρω μου αρχίζει να έχει προβλήματα πριν καν φτάσουμε στο 10! Μα τι συμβαίνει;
Στη Νέα Μάκρη προσπαθώ να ανέβω ψυχολογικά κάνοντας high-5 με όλα τα παιδάκια που έχουν στηθεί ενθουσιασμένα! Χαιρετάω όλους τους φωτογράφους και μπαίνω ξανά στο γιορτινό κλίμα!1450668_10151809502436589_517145498_n

Και συνεχίζω σταθερά και αισιόδοξα. Γύρω στο 15 με προσπερνάει ένα ασθενοφόρο με χίλια και τη σειρήνα να μου τρυπάει τα αυτιά. Η ψυχολογία πέφτει, προσπαθώ να συγκεντρωθώ στην μουσική που ακούω για να ανέβω. Στις ανηφόρες τραγουδάω μάλιστα, για να μου δώσω ρυθμό. Κοιτάω τα περάσματά μου και είμαι ακόμα συγκρατημένα αισιόδοξη: «βρε λες να καταφέρω τον στόχο μου παρά τη ζέστη;»

Συναντάω την Αλεξάνδρα που παρά τις ανηφόρες δείχνει φρέσκια, έτοιμη για διαφήμιση! Τραβάει φωτογραφίες και τις ανεβάζει στο facebook! Την τραβάω κι εγώ μερικές καθώς τρέχει στην μπλε γραμμή και ξεχνιέμαι για λίγο στην ανηφόρα. Συναντιόμαστε για μερικά χιλιόμετρα ακόμα, μία με περνάει, μία την περνάω.

Σε μία ανηφόρα με προσπερνάει ένας δρομέας ντυμένος Batman! Είναι γρήγορος, και παρά την φουλ στολή στα μαύρα με την μπέρτα να ανεμίζει, ανεβαίνει την ανηφόρα άνετα ενώ ταυτόχρονα τραγουδάει!

Η Κλασσική διαδρομή δείχνει τα δόντια της

Στο 19 αισθάνομαι τη μέση μου να σφίγγει και να πονάει. Δεν το έχω ξανανιώσει και προσπαθώ να αφουγκραστώ το σώμα μου για να καταλάβω τι συμβαίνει. Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ όμως, αισθάνομαι σε κάποιο βήμα μου την μέση μου να κλειδώνει οριστικά. Πείθω τον εαυτό μου ότι είναι κόπωση από την ανηφόρα και συνεχίζω να τρέχω περιμένοντας ότι το πρόβλημα θα επιλυθεί μόνο του. Στην μικρή κατηφορίτσα που ακολουθεί παίρνω ανάσα και προσπαθώ να κάνω μασάζ στην μέση μου ενώ τρέχω.

Καμία διαφορά και η ζόρικη ανηφόρα ξαναρχίζει.

Καταλαβαίνω πλέον ότι ο 31ος Κλασσικός Μαραθώνιος Αθηνών θα εξελιχθεί σε ένα ύπουλο και δύσκολο ταξίδι επιβίωσης. Σφίγγω τα δόντια και συνεχίζω. Αποφασίζω να θέτω μικρούς και κοντινούς στόχους συνεχώς στην διαδρομή.

1ος στόχος: Να περάσω το σημείο του ημιμαραθωνίου σε λιγότερο από 2 ώρες και χωρίς να σταματήσω μέχρι να φτάσω εκεί.
Στο 20 είναι το stand της GU με τα τζελάκια, φωνάζω από μακριά στους εθελοντές ότι θέλω ένα χωρίς καφεΐνη: το τζελάκι μπανάνα-φράουλα είναι και φέτος το τυχερό μου! Το τρώω και τότε μόνο καταλαβαίνω το πόσο πολύ πεινάω!

Η μέση μου έχει αρχίσει να πονάει πολύ. Σχεδόν σε μη ανεκτά επίπεδα. Προσπαθώ να φτάσω στο 21,1 και να πετύχω τον 1ο μου στόχο.
Και τα καταφέρνω στο τσακ, 1:58 γράφει το χρονόμετρό μου. Με το που περνάω το σημείο χρονομέτρησης θέτω τον 2ο στόχο: Να τρέξω μέχρι τον σταθμό ανεφοδιασμού στο 22,5.
Οι πόνοι είναι αφόρητοι αλλά το 22,5 είναι κοντά και πρέπει να τα καταφέρω. Με το που βλέπω τα τραπεζάκια του ανεφοδιασμού από μακριά με πιάνουν τα κλάματα. Σταματάω-δεν μπορώ να κρατήσω ούτε καν τα προσχήματα- και κρατιέμαι από το τραπεζάκι με τα νερά για να μην σωριαστώ. ΜΑΖΕΨΟΥ σκέφτομαι και επαναφέρω τον εαυτό μου σε τάξη. Προσπαθώ με ήπιες διατάσεις να χαλαρώσω τη μέση μου. Γυρνάω την πλάτη μου στο δρόμο για να μην βλέπω το πόσοι δρομείς με περνάνε. Πίνω νερό, ξανακάνω διατάσεις, ρίχνω ένα μπουκαλάκι νερό πάνω μου να δροσιστώ και ξαναφεύγω.

Νιώθω πολύ καλύτερα. 3ος στόχος: Να φτάσω μέχρι το 25 χωρίς να σταματήσω. Με φτάνει η Αλεξάνδρα και ακούω την φωνή της πίσω μου: «Πάρε φόρα, πάρε φόρα»!

Τρέχουμε ήδη αρκετή ώρα με ανηφορική κλίση και έχω κουραστεί, από πού να πάρω φόρα; «Έρχεται κάτι κακό;» την ρωτάω. «Το Alex Pak» μου απαντάει και απελπίζομαι. Κόβω ρυθμό, με προσπερνάει και προσπαθώ να συγκεντρωθώ στην μουσική μου και πάλι για να τα βγάλω πέρα με την ζόρικη ανηφόρα. Και τα καταφέρνω! Πολύς κόσμος περπατάει γύρω μου, τα ασθενοφόρα που μας περνάνε είναι συχνά, ο αγώνας δείχνει τόσο διαφορετικός από πέρσι!

Φτάνω στο 25. Κατεβάζω 2 ποτήρια ισοτονικό και 1 μπουκαλάκι νερό. Σταματάω στην άκρη για διατάσεις και προσπαθώ να μην απελπίζομαι. Ευτυχώς οι διατάσεις με ανακουφίζουν, και ξαναρχίζω να τρέχω.

4ος στόχος: Να σταματάω για διατάσεις κάθε 5χλμ και όχι κάθε 2,5 και να φτάσω στο 30 πριν τις 3 ώρες.
Καθώς τρέχω βλέπω μία ταμπέλα «Μουσικό Γυμνάσιο Παλλήνης» και καταποντίζεται το ηθικό μου. Ακόμα στην Παλλήνη είμαι;

Μέχρι το 30 το μόνο που σκέφτομαι είναι να εγκαταλείψω. Δεν πρόκειται να τα καταφέρω, πονάω πολύ και οι στάσεις απλώς με καθυστερούν. Ο πόνος στη μέση χειροτερεύει και έχει μουδιάσει μέχρι και η πατούσα μου. Συναντάω τον Κώστα από την Adidas Running Team και προσπαθώ να ξεχαστώ λίγο με την κουβέντα. Μου δίνει κουράγιο.

Με βάσανα και μαύρες σκέψεις φτάνω στο 30 σε 2:57, κάνω τις διατάσεις μου, κάποιοι δρομείς μου φωνάζουν να μην κάνω διατάσεις, κάποιοι άλλοι λένε να κόψω ρυθμό για να μην πονάω. Το μόνο που θέλω είναι να μην μου μιλάει κανείς. Το μαρτύριό μου είναι απερίγραπτο! Μαζεύω τα κομμάτια μου και συνεχίζω. Η μουσική πια δεν μπορεί να μου δώσει ρυθμό. Δεν βάζω άλλους στόχους, τώρα πάμε για το τέρμα κι ό,τι βγει. Πρέπει να τα δώσω όλα!

Η τελευταία ανηφόρα του αγώνα δεν θυμάμαι πώς βγήκε. Δεν ξέρω πώς τα κατάφερα, πάντως βρέθηκα να βγαίνω ζωντανή στον Σταυρό.

Και παίρνω πάλι τα πάνω μου. Αρχίζω να αισιοδοξώ ότι μπορεί και να καταφέρω στην κατηφόρα να μαζέψω τον χρόνο που έχασα από τις στάσεις μου. Δεν βιάζομαι όμως, ξέρω ότι μετά από τόσα ανηφορικά χιλιόμετρα, η κατηφορική κλίση μπορεί να αποβεί μοιραία.

Πηγαίνω χαλαρά και συγκρατημένα μέχρι που νιώθω εντελώς ξεκούραστη και αρχίζω σταδιακά να ανοίγω ρυθμό. Αμέσως σφίγγει ο δεξής τετρακέφαλος και φτάνει στα όρια της κράμπας. Ούτε αυτό μου έχει ξανατύχει ποτέ! Δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ. Κόβω ρυθμό μήπως και χαλαρώσει, αλλά τίποτα. Βρίζω δυνατά μόνη μου, ευτυχώς δεν έχει ακόμα πολλούς θεατές στο δρόμο. Ξανανοίγω ρυθμό και σταδιακά ο τετρακέφαλος σφίγγει περισσότερο και με πιάνει κράμπα. Σταματάω στην άκρη του δρόμου και πιέζοντας το σημείο διαπιστώνω ότι έχει γίνει κόμπος. Κάνω μαλάξεις μέχρι να χαλαρώσει. Με την ευκαιρία κάνω και διατασούλα για τη μέση μου.
Φουλ σέρβις!

Ξαναρχίζω να τρέχω. Λίγο μετά την ΕΡΤ βλέπω στην άκρη του δρόμου τον προπονητή μας στην Adidas Running Team, Γιώργο Δούση. Του γελάω και τον χαιρετάω-δεν έχω σάλιο να τον φωνάξω- και μου κάνει νόημα να ρολάρω πιο γρήγορα στην κατηφόρα. Πού να φανταστεί το δράμα που βιώνω!

Σε λίγη ώρα σφίγγει και ο άλλος τετρακέφαλος. Τρέχω μέχρι τον επόμενο σταθμό ανεφοδιασμού και με τα 2 πόδια έτοιμα για κράμπα. Ευτυχώς προλαβαίνω να φτάσω πριν σωριαστώ, κάνω πάλι μασάζ, ρίχνω παγωμένο νερό στους τετρακέφαλους, κάνω διατάσεις για τη μέση, αναρωτιέμαι τι αμαρτίες πληρώνω και έφυγα!!!

Πλέον από τον πόνο δεν ξέρω πού βρίσκομαι, πώς με λένε. Κράμπες παντού, η μία μετά την άλλη, η μέση σμπαράλια και άρχισαν να πονάνε και τα γόνατά μου. Αναγκάζομαι να σταματάω κάθε 2,5 χλμ και να βλέπω τους δρομείς να με περνάνε κατά δεκάδες. Δεν αντέχω άλλο τους πόνους, ρίχνω δυο-δυο τα μπουκαλάκια με το κρύο νερό πάνω μου.

Θέλω να εγκαταλείψω.

Προσπαθώ να βρω έναν λόγο να συνεχίσω το μαρτύριό μου. Και βρίσκω δύο:

  • Τους δικούς μου ανθρώπους που με περιμένουν στο Καλλιμάρμαρο. Ήδη θα τους στήσω, αλλά πρέπει να φτάσω και να είμαι όρθια και γελαστή!
  • Δεν θα αφήσω όλο τον κόπο μου να πάρει χαμένος!

Τα ασθενοφόρα και οι σκούπες περνάνε ασταμάτητα από δίπλα μου.

Τα τελευταία χιλιόμετρα

Κάπου στο Πεντάγωνο βλέπω την φίλη Κατερίνα με τον άντρα της να χειροκροτάνε- δεν λέω τίποτα, μόνο τους χαιρετάω και τους στέλνω φιλιά –δεν έχω κουράγιο να μιλήσω! Η Κατερίνα ουρλιάζει και νιώθω να παίρνω δύναμη!

Στο 37 με πιάνει πάλι κράμπα στον τετρακέφαλο φωνάζω ΕΛΕΟΣ, σταματάω και κάνω μαλάξεις και με πλησιάζει μία ηλικιωμένη κυρία από τους θεατές: «Συγχαρητήρια κορίτσι μου, και μέχρι εδώ που έφτασες καλά είναι». Και τότε καταλαβαίνω ότι από την αρχή, παρόλα τα προβλήματα, δεν υπήρχε περίπτωση να εγκαταλείψω.

Σφίγγω τα δόντια και τρέχω ξανά. Πλέον έχει πολλούς θεατές ο δρόμος, βγάζω την μουσική από τα αυτιά μου για να παίρνω κουράγιο μόνο από τον κόσμο και τις ομάδες κρουστών που μας δίνουν ρυθμό.

Κοιτάζω το ρολόι: ο αρχικός μου στόχος αποτελεί πλέον κακόγουστο αστείο, το μόνο που θέλω-για την τιμή των όπλων-είναι να κάνω κάτι καλύτερο από πέρσι. Πηγαίνω όσο πιο γρήγορα μπορώ για να τελειώσει σύντομα το μαρτύριό μου.

Στο 41 έντονη και βίαιη κράμπα στη γάμπα. Όσοι βρίσκονται κοντά γίνονται μάρτυρες ενός θεαματικού σκηνικού: Εκεί που τρέχω βγάζω μια κραυγή αγωνίας και λυγίζω στη μέση του δρόμου. Αν είχα φάει σφαίρα πιθανότατα να έκανα λιγότερο πανικό! Μία κυρία από τους θεατές τρέχει κοντά μου και με ρωτάει αν θέλω να φωνάξει τους διασώστες που βρίσκονται λίγο πιο μπροστά. Την ευχαριστώ, αρνούμαι και μόλις συνέρχομαι μαζεύω τον εγωισμό μου από το πάτωμα και ξανατρέχω.

Ο τερματισμός

Και επιτέλους, χωρίς να ξέρω πώς, καταφέρνω να φτάσω στην στροφή για Ηρώδου Αττικού. Θέλω μόνο να τελειώσει αυτό το βασανιστήριο γρήγορα και ανοίγω τον ρυθμό μου.

Ακούω ξαφνικά το όνομά μου και βλέπω τον Σάββα στο ίδιο σημείο με πέρσι να ουρλιάζει τρελαμένος «ΜΠΡΑΒΟΟΟΟ» χοροπηδώντας! Δεν μπορώ να μην γελάσω βλέποντάς τον! Σάλιο όμως εξακολουθώ να μην έχω, και απλώς του κάνω νόημα ότι έχω πεθάνει. Συνεχίζει να ουρλιάζει και να χοροπηδάει (πού την βρίσκει την ενέργεια;;;) «Δεν πειράζει ρεεεεε Μπράβο, μπράβο!!!»

Και μπαίνω Ηρώδου Αττικού με το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά!

Τίποτα απολύτως δεν προδίδει το μαρτύριο που πέρασα από το πρωί! Ανοίγω ρυθμό στην κατηφόρα και δεν με νοιάζει τίποτα πια, ο δρόμος φαίνεται τουλάχιστον ο διπλάσιος από ότι συνήθως και με τρώει η αγωνία ότι θα με πιάσει πάλι κράμπα πριν καταφέρω να φτάσω στο τέρμα!

Σε μερικά βήματα αρχίζω να χαλαρώνω και να απολαμβάνω την στιγμή! Επιτέλους έφτασα! Έκανα το ακατόρθωτο! Από το 19 βασανίζομαι, κι όμως έφτασα! Γελάω και χαιρετάω τον κόσμο και προσπαθώ να συνειδητοποιήσω ότι τα κατάφερα!

Στην ράμπα πριν την είσοδο στο Καλλιμάρμαρο πιστή και φέτος στο ραντεβού η φίλη μου η Τίνα, με φωνάζει και με χαιρετάει γελώντας! Την χαιρετάω κι εγώ μες στην τρελή χαρά!

Και επιτέλους, μετά από 42 δύσκολα και βασανιστικά χιλιόμετρα, μετά από τόσους πόνους, κράμπες, μαύρες σκέψεις και κλάματα μπαίνω στο Καλλιμάρμαρο! Βουρκώνω και ανατριχιάζω ολόκληρη! Βλέπω μπροστά μου την αψίδα του τερματισμού και νιώθω ο πιο δυνατός άνθρωπος στη γη! Δάμασα την διαδρομή, δάμασα τους φόβους μου, τους πόνους μου και έφτασα όρθια και γελαστή ξεπερνώντας όλες τις απρόσμενες δυσκολίες που βρέθηκαν στο δρόμο μου. Έκανα το ακατόρθωτο! Ξεπέρασα τον ίδιο μου τον εαυτό!

τερματισμός 31ου Κλασσικού Μαραθωνίου ΑθηνώνΑκούω να με φωνάζουν και βλέπω ότι έχω ολόκληρη κερκίδα! Ο άντρας μου με την αδερφή του και την οικογένειά της, όλοι όρθιοι-και τα πιτσιρίκια μαζί- να φωνάζουν και να με χαιρετάνε! Τους στέλνω φιλιά και γελάω! Λίγο πιο δίπλα είναι όπως και πέρσι οι φιλενάδες μου Έφη και Βάσω που τραβάνε ασταμάτητα φωτογραφίες μου καθώς τρέχω προς τον τερματισμό! Και λίγο πριν περάσω την αψίδα βλέπω την Εύα με τον κούκλο μπέμπη της! Τους στέλνω φιλιά και νιώθω την απόλυτη ανακούφιση καθώς περνάω την γραμμή του τερματισμού.

Σταματάω το χρονόμετρο και μου φεύγει ένα βάρος καθώς βλέπω ότι τελικά έκανα 3 λεπτά λιγότερα από πέρσι. Προσπαθώ να περπατήσω αλλά τα πόδια μου μοιάζουν ριζωμένα στο μαύρο ταρτάν του Σταδίου.

Σηκώνω το βλέμμα μου και βλέπω με φρίκη την εικόνα που επικρατεί στον τερματισμό. Δρομείς ξαπλωμένοι κάτω, να προσπαθούν να συνέλθουν. Και πάλι με κάποιον μαγικό τρόπο, βρίσκω τη δύναμη να ξεκολλήσω τα πόδια μου από το έδαφος και να προχωρήσω.

Στο πέταλο του Σταδίου ακούω και πάλι να με φωνάζουν. Είναι η φίλη μου η Πάνη στις κερκίδες που βλέποντάς με ταλαιπωρημένη με ρωτάει αν με ενόχλησε το ισχίο μου! Και τότε θυμάμαι ότι η μοναδική μου αγωνία πριν τον αγώνα ήταν αυτή! Πού να ’ξερα…

Προχωράω σαν συγκαμένη και πριν την έξοδο του Σταδίου έρχονται οι γονείς μου που με είδαν στον τερματισμό και μου φωνάζουν μπράβο!

Σταματάω για λίγο και ακουμπάω στο τοιχίο του Σταδίου. Και τότε με πιάνουν τα κλάματα. Είναι δάκρυα ανακούφισης, μετά από τα μαρτυρικά χιλιόμετρα που μέτρησα βήμα-βήμα. Δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που κατάφερα να κάνω! Πώς βρέθηκε τόση δύναμη μέσα μου; Σε κάθε βήμα ξεπερνούσα τους φόβους μου έναν- έναν, σε κάθε βήμα ξεπερνούσα τον εαυτό μου… Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν το συναίσθημα μετά από μια τέτοια προσπάθεια. Τα έδωσα ΟΛΑ. Ξεπέρασα όλες τις δυνατότητες και αντοχές που νόμιζα ότι είχα και τελικά δεν τα πήγα κι άσχημα!

Σηκώνομαι, ξαναχαμογελάω και προχωράω προς τις εθελόντριες που μου φοράνε το μετάλλιο και μου λένε συγχαρητήρια. Αυτή τη φορά νιώθω το βάρος του στο λαιμό μου και δέχομαι τα συγχαρητήρια ειλικρινά. Κατάφερα το ακατόρθωτο.1455109_10151712282541776_135851354_n

Τέλος εποχής

Τον απολογισμό μου για το τι έφταιξε στον δύσκολο αυτό αγώνα δεν τον έχω κάνει ακόμα. Το σίγουρο είναι, ότι ολοκλήρωσα –τουλάχιστον για τώρα- την «καριέρα» μου ως Μαραθωνοδρόμος. Θα εξακολουθήσω να τρέχω μεγάλες αποστάσεις, όπως έκανα και παλιότερα, όχι όμως Μαραθώνιο. Ο 31ος Μαραθώνιος Αθηνών παραδόξως δεν μου άφησε καμία πίκρα. Αντιθέτως νιώθω περήφανη για τον χρόνο μου και το πόσα κατάφερα.

Αν με ρωτήσετε φέτος αν άξιζαν οι θυσίες της προετοιμασίας μου ένα τέτοιο αγωνιστικό φιάσκο, η απάντησή μου θα είναι όχι. Από όταν μπήκα όμως στον αγώνα, η ταλαιπωρία και οι δυσκολίες που συνάντησα στη διαδρομή, άξιζαν τον τερματισμό στο Καλλιμάρμαρο. Εξέπληξα τον ίδιο μου τον εαυτό τελικά!

Θέλω να αφιερώσω και λίγες γραμμές για να ευχαριστήσω και φέτος την Adidas Running Team και τον προπονητή μας Γιώργο Δούση για την απίστευτη υποστήριξη καθ ’όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας του Μαραθωνίου, καθώς και τον φυσικοθεραπευτή μου Αναστάσιο Ζάχο, οποίος αν και είχε ελάχιστο χρόνο στη διάθεσή του, κατάφερε να μου προσφέρει έναν αγώνα χωρίς την παραμικρή ενόχληση στο ισχίο μου. Τάσο, χωρίς εσένα δεν θα είχα στηθεί καν στην εκκίνηση, σ’ ευχαριστώ για όλα!
Posted in Γυμναστική | Tagged , , , , , , , , | 13 σχόλια

Συμβουλές για την παραμονή του Μαραθωνίου

Και να που ο καιρός πέρασε και φτάσαμε να βρισκόμαστε 3 ημέρες μόλις πριν τον 31ο Κλασσικό Μαραθώνιο Αθηνών.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνεις την προηγούμενη μέρα πριν τον Μαραθώνιο;

1. Κοιμήσου πολύ.

sleepingΞέχνα το ξυπνητήρι το Σάββατο. Κοιμήσου όσο θέλεις. Το τελευταίο βράδυ δεν θα κοιμηθείς πολύ, όχι μόνο λόγω του άγχους και της προσμονής, αλλά και επειδή θα πρέπει να ξυπνήσεις από τα άγρια χαράματα. Οπότε, φρόντισε να έχεις κοιμηθεί καλά την προηγούμενη.

2. Κόψε τα νύχια σου.

Αναφέρομαι στα νύχια των ποδιών. Κόψτα με προσοχή, όχι τελείως μέσα, αλλά να είναι κοντά για να μην σου δημιουργήσουν πρόβλημα στις τόσες ώρες που θα τρέχεις.

3. Ξυρίσου με προσοχή!

Αν είσαι γυναίκα (ή και άντρας-no judging!) και θέλεις να ξυρίσεις τα πόδια σου, καντο με προσοχή. Δεν θέλεις να κοπείς και να σε τσούζει μία πληγή σε όλο το Μαραθώνιο!

4. Ετοίμασε τα ρούχα σου.

Μην περιμένεις το πρωί του αγώνα. Ετοίμασε τα ρούχα, τις κάλτσες, τα παπούτσια που θα φορέσεις στον αγώνα ώστε το πρωί το μόνο που θα έχεις να κάνεις θα είναι να ντυθείς! Καρφίτσωσε τον αριθμό σου με το ενσωματωμένο τσιπάκι χρονομέτρησης στην μπλούζα σου. Να μην έχεις να σκεφτείς τίποτα την ημέρα του Μαραθωνίου.

marathon-kit5. Ετοίμασε όλα σου τα συμπράγκαλα.

Κόλλησε το αυτοκόλλητο με τον αριθμό σου στην ειδική σακούλα που θα πάρεις όταν παραλάβεις το πακέτο συμμετοχής σου και βάλε μέσα ό,τι χρειάζεσαι.
Ετοίμασε τον ανεφοδιασμό σου για να μην ψάχνεις τα χαράματα αγουροξυπνημένος τζελάκια στο ντουλάπι!

6. Γέμισε τις αποθήκες γλυκογόνου.

Πήξε στο μακαρόνι χωρίς ενοχές. Απέφυγε τα λιπαρά και τη ζάχαρη. Κράτα και μία μερίδα μακαρόνια ή ρύζι για να τα φας για πρωινό την Κυριακή.

7. Απέφυγε τις φυτικές ίνες.

Ειδικά όσο προχωρά η μέρα προς το τέλος της. Δεν θέλεις να σε πιάσει κόψιμο στον αγώνα!

8. Μην πιεις αλκοόλ.

Δεν χρειάζονται επεξηγήσεις!

9. Διαχειρίσου το άγχος σου.

Αν είσαι σαν κι εμένα, η παραμονή του Μαραθωνίου είναι γεμάτη από άγχος και αγωνία! Προσπάθησε να χαλαρώσεις. Μην μένεις ώρες μόνος σου και αφήνεις το μυαλό σου να οργιάζει με καταστροφικά σενάρια. Πήγαινε για έναν καφέ, βγες από το σπίτι και συνάντησε φίλους. Βγάλε για λίγο τον Μαραθώνιο από το μυαλό σου.athens_classic_marathon

10. Κάνε θετικές σκέψεις.

Η μεγάλη μέρα έφτασε! Προετοιμάστηκες σκληρά και ήρθε η ώρα να περάσεις καλά και να ζήσεις την μεγάλη γιορτή που λέγεται Κλασσικός Μαραθώνιος Αθηνών! Όλα θα πάνε καλά και θα περάσεις τέλεια! Δεν μπορείς πλέον να κάνεις κάτι, όλα έχουν πάρει τον δρόμο τους. Bring it on!!!

 
Καλή επιτυχία και καλό τερματισμό σε όλους!

Posted in Γυμναστική | Tagged , , , , , , , , , , , , , , | 1 σχόλιο